Yora Rienstra

Yora Rienstra (Amsterdam, 1981) is cabaretière en actrice. Onlangs won zij de Wim Sonneveldprijs 2009. door Martin Bons, foto Jos Lammers

Wat is uw huidige gemoedstoestand?

Opgelucht; ik voel me zeer goed.

Wie zijn uw helden?

Herman van Veen en Maarten van Roozendaal. Als zij zingen, vergeet ik de wereld.

Aan wie ergert u zich?

Aan Winston Gerschtanowitz en Albert Verlinde; de inbreuk op privacy, het gelach om andermans gestuntel.

Lijkt u op uw moeder?

Ja, haar droogheid, en we kunnen beiden heel direct zijn in sociale situaties. Van mijn vader heb ik het binnenvetten, een gesloten boek zijn.

Wat is uw grootste angst?

Oud worden zonder iets te bereiken.

Wat zijn uw dagdromen?

Een avondvullende voorstelling in Carré. Optreden in Duitsland. Meedoen aan Wetten, dass:? En stiekem droom ik ervan Het klokhuis te presenteren.

Bidt u weleens?

Nooit. Ik ben joods, maar niet praktiserend. Over de dood denk ik maar niet te veel na, dan word ik gek. Het dient hier en nu te gebeuren.

Heeft u ooit een mystieke ervaring gehad?

Nee, maar ik sta er ook niet voor open. Ik zie het meer als een uitvlucht. Verklaringen elders zoeken; de realiteit niet onder ogen zien.

Bent u aantrekkelijk?

Volgens anderen wel. Ik zag me zelf onlangs bij Pauw & Witteman zitten, toen dacht ik: wow, dat ziet er goed uit. Maar soms loop ik de deur uit en vind ik het drie keer niks.

Wat is uw definitie van geluk?

Rustig met jezelf.

Waar schaamt u zich voor?

Mijn hoogmoed. Ik heb soms een grote mond die voortkomt uit onzekerheid. Toen ik bij Pauw & Witteman zat, was ook Cees Maas te gast over de kredietcrisis. Dan ben ik bang dat ik ga bluffen en ga doorratelen over economie en politiek en het later op mijn bordje krijg.


Bent u monogaam?

Ja, het is beter. Ik heb zelf een partner gehad die voortdurend vreemdging. Het is te pijnlijk en geeft veel verdriet.

Wanneer heeft u voor het laatst gehuild?

Een paar nachten geleden, toen ik wakker werd en had gedroomd dat mijn vriendin vreemdging.

Lijkt u op uw vrienden?

Wel op mijn beste vriend: huiselijkheid en niet nee durven zeggen. Mijn beste vriendin is totaal anders.

Als u iets aan uzelf zou kunnen veranderen, wat zou dat dan zijn?

Kleinere borsten.

Wie is uw grootste liefde?

Mijn vriendin.

Hoe moedig bent u?

Moedig: ik laat me niet leiden door mijn angsten, ga dingen aan. Toch: verre reizen en hoge bergen hoeft voor mij niet – ik ben liever op een en dezelfde plek. En toen ik onlangs een schietpartij zag, vroeg ik aan iemand: “Heb jij 112 al gebeld?”

Van wie heeft u het meest geleerd?

Leven, mijn ouders: neem verantwoordelijkheid voor je eigen leven. Vakgebied, Ruut Weissman: sensitiviteit, voelen, kijken, horen. Herman van Veen: techniek. Adelheid Roosen: je eigen censuur uitschakelen. Dat wil zeggen: niet toegeven aan de neiging om na de eerste zin te denken dat het toch niets is. Nee, houd vast, zet de censuur in de koelkast, kom er een paar dagen later op terug.

Wat is uw grootste ondeugd?

Mijn korte lontje in het verkeer.

Wanneer was u het gelukkigst?

Na het uitreiken van de Wim Sonnneveldprijs.

Welke eigenschap waardeert u in een man?

Rust, relativeren, loslaten, humor.

Welke eigenschap waardeert u in een vrouw?


Zachtheid, vermogen echt te luisteren, zorgzaamheid, schoonheid.

Hoe ontspant u zich?

Moeilijk. Met een film op de bank gaat het nog het best.

Wat is uw grootste mislukking?

Mijn optreden twee jaar geleden bij het Leids Cabaret Festival. Op het podium wist ik niet wat ik aan het doen was; ik werd er ook snel uit geknikkerd.

Gelooft u in God?

Om eerlijk te zijn: nee.

Waaraan bent u het meest gehecht?

Aan mijn piano; rust en, jawel, ontspanning.

Welk leed heeft u anderen berokkend?

Mijn zus heb ik vroeger gekwetst. Ik nam haar niet serieus, totdat zij eens in huilen uitbarstte en ik dacht: ja, terecht, ik snap het.

Wat is de beste plek om te wonen?

Oud-West in Amsterdam. Alles door elkaar heen, bewoners die elkaar groeten.

Wie hoopt u nooit meer terug te zien?

Julian. Ik woonde tijdens mijn jeugd een paar jaar in Duitsland en hij heeft me toen zo het leven zuur gemaakt. De dag dat we terug verhuisden naar Nederland gaf hij me een foto van zichzelf, met daar achterop: Ich liebe dich. Maar ik wilde hem nooit meer zien.

Hoe is ongeluk te vermijden?

Door er niet in te blijven hangen. Door het te erkennen, en dan aan de slag te gaan. Na mijn afstuderen zat ik een zwart gat. Ik kon niet optreden, zalen waren volgeboekt, ik werkte in een kroeg, had weinig geld. Ik moest aan de slag.

Wat is uw devies?

Gaan met die banaan.

Volgende week: Ben Tiggelaar

import zelfportret