George Best

Een rondleiding door het Belfast van George Best is als het leven van de jonggestorven voetballegende: het had
zo mooi kunnen zijn. ‘Sommigen beweren dat hij meer uit het leven had kunnen halen.’

Windsor Park, Belfast. Ik glijd door de poep als George Best door de verdediging van Northampton (7 februari 1970, Northampton Town – Manchester United: 2-8. Best scoorde zesmaal). “Jammer dat het hek dicht is,” mompelt Bobby Cosgrove, met zijn vlezige armen op het stuur van zijn auto leunend. Terwijl ik me als een beginnend schaatser staande tracht te houden in de Noord-Ierse uitwerpselen, vertelt Bobby vanuit de auto wat hij me graag had willen laten zien. Windsor Park, thuishaven van de nationale voetbalselectie van Noord-Ierland, zag George Best op 15 mei 1971 een doelpunt maken waar in Belfast en omstreken nu nóg over wordt gesproken. In elk geval door Bobby Cosgrove, die toeristen rondleidt langs plekken die bepalend zijn geweest voor de eerste en laatste jaren van wondervoetballer Best (1946-2005). Op die bewuste dag in 1971 speelde Noord-Ierland tegen Engeland, dat in doelman Gordon Banks een meer dan betrouwbare sluitpost had. Maar Besty was hondsbrutaal – en flikte het om de bal van Banks af te pakken, juist toen de keeper wilde uithalen om ’m een hengst richting voorwaartsen te geven. De goal die daaruit volgde, werd door de scheidsrechter afgekeurd – maar in de talrijke natte horecagelegenheden van Belfast scoort Best postuum nog steeds met die actie. 

Het gehele artikel staat deze week in HP/De Tijd.

Michiel Blijboom