Sinatra light

Robbie Williams zette in 2001 met het album Swing When You’re Winning de deuren open voor neo-crooners als Jamie Cullum, Peter Cincotti en Michael Bublé. Maar waar Williams, Cullum en Cincotti terugkeerden naar eigentijdse pop of smoothjazz wierp Bublé zich op als fakkeldrager van de torch song en de vocale bigbandjazz. Zijn titelloze debuut deed het goed in Canada en Europa, maar in de Verenigde Staten brak hij pas door met It’s Time and Call Me Irresponsible. In New York trad hij al op in prestigieuze zalen als het Beacon Theatre en Radio City Music Hall, maar één gewijd podium ontbrak nog aan zijn palmares, namelijk dat van Madison Square Garden. Op die heilige grond trad Frank Sinatra op met het orkest van Woody Herman, een gebeurtenis die de geschiedenis in ging als The Main Event. Hoewel voor Bublé zelf zijn kennismaking met dit Mekka van de showbizz zeker zal worden gezien als een main event, is het album Michael Bublé Meets Madison Square Garden dat niet geworden. Een lekkere plaat, maar vergeleken met Frank ‘The Voice’ Sinatra is Bublé toch een beetje een lichtgewicht, die de komende jaren nog wat ervaring moet opdoen. Bublé moet het voorlopig vooral hebben van zijn prettige charisma en zijn hoge lekker-dinggehalte. Daarom heeft EMI er ook maar een fijne docu op dvd bij gedaan.

import muziek