Een paar apart

De éminence grise van de jazzpiano, Herbie Hancock (69), kruist de degens met Lang Lang (27), de Chinese klassiek pianist die nu al wordt vergeleken met de legendarische Vladimir Horowitz. Twee interviews met een opmerkelijk duo.

Waar komt uw liefde voor de klassieke muziek ineens vandaan?

“Toen ik zeven was, kreeg ik een piano van mijn ouders. Ik heb pas veel later doorgehad dat het een piano voor het hele gezin was, hahaha! Natuurlijk kreeg ik meteen daarna les. Klassiek, wel te verstaan, want scholen die jazz onderwezen, waren er toen nog niet. Nou, eentje misschien, in Californië geloof ik, maar daar had ik in Chicago niet veel aan. Een paar jaar later deed ik mee aan een pianoconcours voor jong talent. De winnaar mocht optreden met het Chicago Symphony Orchestra. Ik won, en speelde dus op mijn elfde al een pianoconcert van Mozart met een van de beste orkesten van Amerika.”

Eigenlijk jammer dus dat u uiteindelijk in de jazz terecht bent gekomen…

“Hahaha! Ja, zo zou je het ook kunnen zien! Maar nee, het was onvermijdelijk. Ik kwam al vrij jong in contact met de jazz omdat mijn ouders naar Count Basie en Duke Ellington luisterden. Maar op de een of andere manier had ik toen het idee dat je voor die muziek minstens achttien jaar moest zijn. Dat wil zeggen: totdat ik een jongen die bij mij in de klas zat met een jazztrio hoorde spelen. En hij improviseerde! Ik had geen idee hoe hij dat deed. Maar één ding had ik meteen in de gaten: die jongen was niet zomaar iets aan het doen, er zat absoluut structuur in die improvisaties. Vanaf dat moment was de jazz voor mij een soort magneet geworden. Ik kon die muziek niet meer loslaten. Hoe meer ik hoorde, hoe meer ik erin opging.”

Hebt u toen rigoureus gebroken met het klassieke repertoire?

“Eigenlijk wel, ja. Ik ben elektrotechniek gaan studeren, omdat ik wist dat ik met die studie later zeker een baan kon krijgen. En die jazz, die obsessie, heb ik geleerd als autodidact. Na twee jaar elektrotechniek ben ik voor de spiegel gaan staan en heb ik mezelf gevraagd wie ik nou eigenlijk in de maling aan het nemen was. Natuurlijk wilde ik geen ingenieur worden! Ik wilde spelen! Pas toen ben ik naar het conservatorium gegaan om compositie te studeren. Snel daarna ben ik bij Miles Davis in de band gekomen, en de rest is, zoals ze zeggen, geschiedenis. En naar die klassieke muziek heb ik eigenlijk nooit meer omgekeken.”


Vanwaar deze wonderbaarlijke comeback van een elfjarig wonderkind dat inmiddels 69 jaar oud is?

“Ik weet het ook niet precies, maar het hing een beetje in de lucht. Ze vroegen mij eerst of ik met Lang Lang Gershwin wilde spelen tijdens de uitreiking van de Grammy’s. En dat was zó leuk dat het idee voor een gezamenlijke tournee ontstond.”

Wie zocht het repertoire uit?

“Gershwins Rapsody in Blue lag voor de hand. We hebben alleen een arrangement voor twee piano’s moeten maken. Lang Lang wilde Ravels Moeder de Gans graag spelen en ik kwam weer met het Concert voor Twee Piano’s van Vaughan Williams.”

Was het hard werken om die stukken in de vingers te krijgen?

“Zeker! Maar ik was héél erg gemotiveerd. Ik had nooit gedacht dat ik ooit nog eens een keer terug zou keren naar mijn eerste liefde.”

Wordt er nog geïmproviseerd? North Sea blijft natuurlijk een jazzfestival.

“Zeker! Lang Lang speelde bij mij thuis de Tweede Hongaarse Rapsodie en ik ben daar toen spontaan op gaan improviseren. We hebben daarmee enorme lol gehad. Toen we klaar waren, hebben we elkaar omhelsd, zó blij waren we met het resultaat. Dus het was duidelijk dat we dat stuk in Rotterdam ook zouden gaan spelen.”

Al eerder jazz gespeeld?

“Nee, nee! En dat doe ik nog steeds niet, hoor. Ik hou van jazz en ben een groot bewonderaar van Herbie, maar daar houdt het wel ongeveer op. Ik ben ook geen kenner of zo. Thuis probeer ik weleens wat te improviseren, maar meetal klinkt het afschuwelijk…”

Waarom lukt het de meeste klassieke musici maar niet om jazz te spelen?

“Jazz en klassiek zijn en blijven toch twee totaal verschillende disciplines. In de klassieke muziek draait het om interpretatie. In de jazz gaat het om improvisatie.”


Bach was toch ook een beroemd improvisator…

“Dat is waar. Maar hij was een componist. En als hij improviseerde, deed hij eigenlijk niet veel anders dan heel snel componeren. Ik ben geen componist; ik ben alleen maar uitvoerend musicus. En dat is voor mij genoeg. Ik geniet daar ontzettend van.”

Blijft het zelfs leuk wanneer de druk steeds groter wordt? Ik hoorde laatste iemand zeggen dat u weleens de nieuwe Vladimir Horowitz zou kunnen worden.

“De enige druk die er nu bestaat, is de druk die ik mezelf opleg. In het begin waren het mijn ouders, daarna waren het mijn platenmaatschappij en het management. Maar nu iedereen volkomen achter mij staat, voel ik die druk niet meer. Ik weet dat het publiek na ieder recital verwacht dat ik een volgende keer weer beter zal spelen. Maar dat is geen probleem: dat verwacht ik van mezelf ook. Maar niet tot in het absurde. Ik wil ook van het leven genieten en uitgaan. Wanneer ik mezelf af en toe wat lucht geef, dan wordt mijn spel daar alleen maar beter van.”

Herbie Hancock & Lang Lang: 12/7, 16.00 uur, Amazon.

Ruud Meijer