Barok talentje

Waar een Malinese band als Tinariwen in de onverstoorbare woestijn twintig jaar lang aan een sound en identiteit kon werken, krijgen jonge westerse musici steeds minder tijd om zich af te vragen wie ze eigenlijk zijn of wat ze nou precies willen. In de succesvolle serie ‘de sensatie van het jaar’ presenteert de Britse muziekindustrie alwéér een nieuwe revelatie: Florence + The Machine, een groepsnaam waarachter de 22-jarige zangeres en songwriter Florence Welch schuilgaat. Tijdens de uitreiking van de BRIT Awards eerder dit jaar ontving Welch de Critic’s Choice Award voor opkomend talent. Deze prijs voor artiesten die nog geen album hebben uitgebracht, werd dit jaar pas voor de tweede keer uitgereikt. Saillant detail: de winnaar van vorig jaar heette Adele, de zangeres die van haar debuut-cd 19 1,2 miljoen exemplaren wist te verkopen.

Waar Adele excelleerde in diepgaande, persoonlijke songs zonder opsmuk, zoekt Florence Welch haar inspiratie meer in de geëxalteerde barok die werd gepropageerd door Kate Bush en haar volgelingen. Harpen, tamboerijnen en bedachte rommel-de-bommel-drums maken van Lungs het audio-equivalent van een veertienjarig meisje in avondkleding: mooi, getalenteerd, maar ietwat potsierlijk. De pretentieuze manier waarop Welch zich volgens de wetten der Pre-Raphaelites op de hoes liet fotograferen, zegt genoeg. Alleen in een aangenaam rammelende indie-rocksong als Kiss With a Fist horen we een opkomend talent dat zichzelf nog niet voorbij is gestormd.

import muziek