Het nieuws dat Geert Wilders niet aan de raadsverkiezingen meedoet, viel niet goed bij zijn vele aanhangers in zijn geboorteplaats Venlo. Tijd voor een portret van de Noord-Limburgse stad, die druk bezig blijkt om groter en moderner te worden. Met alle groeistuipen van dien.
HP/De Tijd ligt iedere woensdag in de winkel.
Nog geen abonnement op HP/De Tijd? Zorg dat u geen editie meer mist, neem nu een proefabonnement!
Geen abonnement op HP/De Tijd en deze editie gemist? U kunt de editie alsnog nabestellen.
Hij woonde bij ons in de buurt, Geert Wilders, maar ik kende hem niet, vermoedelijk omdat hij jonger is dan ik. We zijn naar dezelfde basisschool en middelbare school gegaan. En nu houdt deze oud-plaatsgenoot de gemoederen al jaren bezig door met zijn instinct voor volkse onvrede politiek furore te maken.
Het leek erop dat hij ook Venlo zou veroveren. Bij de landelijke verkiezingen in 2006 haalde zijn Partij voor de Vrijheid hier al 17,9 procent van de stemmen; bij de Europese verkiezingen van afgelopen juni kreeg hij liefst 31,1 procent achter zich en werd de PVV virtueel de grootste partij. Zodat er met de nodige hartkloppingen werd afgewacht of Wilders zou deelnemen aan de raadsverkiezingen op 18 november, wanneer Venlo vanwege samenvoeging met de dorpen Arcen, Velden en Lomm versneld naar de stembus gaat.
Quod non. Zaterdag 15 augustus liet hij weten dat hij nog niet genoeg kandidaatraadsleden met voldoende kwaliteiten had gevonden. Dat besluit baarde in Venlo opluchting, deceptie en ook verbazing: kon hij nota bene in zijn eigen bastion geen handvol geschikte kompanen vinden?
Dat was inderdaad geen sterke vertoning. Maar in strategisch opzicht deed Wilders de voor hem beste keuze. Zou namelijk de eerste PVV-raadsfractie van het land in de praktijk tegenvallen, dan zou dat de PVV-resultaten bij de volgende verkiezingen kunnen drukken.
Lees het hele artikel in de HP/De Tijd van deze week.
share
