Henny Kreeft

Henny Kreeft (Gilze-Rijen, 1956) is voorzitter van de Nederlandse Moslim Partij. Volgend jaar maart wil hij in tien gemeenten meedoen aan de raadsverkiezingen.

Prima, alle aandacht voor de partij doet me goed.

Mahatma Gandhi en Mohammed VI, de koning van Marokko: hij is positief, wil maatschappelijke veranderingen doorvoeren.

Aan politici die alleen maar praten om zichzelf te horen. Aan lieden die mij anoniem voor alles uitmaken. Aan Wilders, hoewel ik met hem meer medelijden heb.

Ja; werken en niet zeuren. Van mijn moeder heb ik mijn standvastigheid.

Ik ken geen angst. Toen ik onlangs aangifte deed van bedreiging, bleef de politieagente maar vragen: “Bent u bang?” Tot drie keer antwoordde ik: “Nee.” “Dan kan ik ook geen aangifte doen,” meldde zij. De vierde keer heb ik maar gezegd: “Ja, ik ben heel erg bang.”

De partij van de grond krijgen en wonen in Marrakech.

Elke dag, maar ik doe het niet zoals het hoort. Vijf keer per dag lukt niet, dat red ik niet met mijn werk als assistent- inkoper in een ziekenhuis.

Toen een vriendin van mij stervende was, vertelde zij in haar laatste ogenblikken dat zij naar een gang liep met aan het einde een licht. “Loop maar naar het licht toe,” zei ik. “Dat doe ik,” antwoordde zij, en daarna is zij overleden.

Ik denk het niet. Ik vind het ook niet van belang: schoonheid zit van binnen.

Tevreden zijn met wat je hebt, dan kan het alleen maar beter worden.

Ja, ik heb geen interesse in andere vrouwen. Ik ben zeer gelukkig thuis.

Tijdens de laatste aanval op Gaza. Ik heb daarna Song for Gaza op Hyves opgezocht en opgezet.

Mijn vrienden zitten vooral in de partij. Ik lijk niet op ze, omdat ieder mens uniek is.

Dat mag ik niet zeggen. Ik ben zo geboren, wij zijn nu eenmaal niet Allah.


Mijn echtgenote Khadija, zij woonde in Marokko. Ik heb haar via internet leren kennen.

Hans van Mierlo: goed debater, prettig om naar te luisteren. Yasser Arafat: doorgaan, bezig zijn met datgene waar je voor staat.

Met roken en drinken ben ik gestopt en gokken is haram, dus ondeugd? Nee.

Ach, ik ben bedreigd, word uitgemaakt voor nazi en NSB’er, ze vinden dat ik in een pan met gekookt water moet worden gegooid. Ik slaap er geen moment minder om en ga gewoon door. Sommigen vinden dat moedig.

Op 10 mei 2007, toen ik met mijn vrouw in Marrakech le contrat de mariage onder- tekende.

Een eigen mening hebben, voor je naaste opkomen.

Hetzelfde. Ik heb in het 25-puntenplan van de partij laten opnemen dat een vrouw zelf bepaalt of zij al dan niet een boerka gaat dragen, en niet haar man.

Meegalmen met de muziek van André Hazes en de Zangeres zonder Naam – die liedjes heeft mijn echtgenote ook gebruikt bij het inburgeren. En ik ontspan als ik de imam van Mekka hoor oproepen tot gebed. Via internet is dat live te horen, elke avond luister ik ernaar: hij heeft zo’n mooie stem.

Ik heb ooit geprobeerd een eigen bedrijf op te richten waar dierenartsen via internet al hun benodigdheden konden bestellen. Dat is niet gelukt.

Door de partij berokken ik blijkbaar een aantal mensen veel leed, getuige de reacties die me bereiken.

Ja. Voor ons is het Allah, maar de mensen geloven uiteindelijk allemaal in dezelfde God.

Aan mijn ketting met een dolfijntje, dat ik in Tunesië heb gekocht. De idee is: als je dat blijft dragen, krijg je geen narigheid. Ik blijf het omhouden.


Niemand. Wilders kwetst mij iedere dag met zijn uitlatingen, maar hij is ook een mens op deze aarde.

Ik zei altijd: “Overal waar een bed, een pc en een kop koffie staan, kan ik wonen.” Maar sinds een paar jaar is het Marrakech.

In respect samen leven en bouwen aan een mooie maatschappij.

Martin Bons, foto Jos Lammers