Het heilige vuur

Pearl Jam. Backspacer. 4 sterren.

Worden tijdens het afspelen van de nieuwe Pearl Jam alle eerdere albums van de band gedeletet? De titel Backspacer doet zoiets vermoeden. Is Backspacer dan daadwerkelijk het Pearl Jam-album dat alle andere Pearl Jam-albums overbodig maakt? Met uitzondering van Ten, de debuut- en doorbraakplaat van de band die recent opnieuw werd uitgebracht in een luxe versie, is dat misschien ook wel zo.

Het vergelijken van het eerste en het meest recente album van de band van Eddie Vedder ligt voor de hand. Bij de hernieuwde kennismaking met Ten vallen twee dingen op: ten eerste dat het album nog steeds niet aan kracht heeft ingeboet, en ten tweede hoe fout het was om de muziek van Pearl Jam grunge te noemen. Het groepsgeluid leek meer op dat van Led Zeppelin met Jimi Hendrix als gastsolist. Op Backspacer beperkt gitarist Mike McCready zijn Hendrix-obsessie tot een minimum en is de muziek, Vedders Elvis Costello-vocalen in Johnny Guitar daargelaten, sowieso meer ‘van vreemde smetten vrij’. Zoals in de complete Pearl Jam-discografie vormen Vedders uit graniet opgetrokken zangpartijen het meest dwingende onderdeel van het bandgeluid. Het podiumbeest mag dan ouder en wijzer zijn geworden, zelfs in een gestileerde ballade als The End laait het heilige vuur nog steeds op. Backspacer is het negende album van Pearl Jam, en zowel dat getal als de muziek liggen heel dicht bij het bewierookte Ten.

Ruud Meijer