“Alle Nederlandse pers oprotten,” riep Willem-Alexander al op zijn negende bij een fotosessie. Toen vonden journalisten en fotografen het nog vertederend. Inmiddels begint de kroonprins de middelbare leeftijd te naderen en is er weinig vertederends meer aan. Sinds Willem-Alexander vorig jaar naar de rechter stapte om zijn gezin te beschermen tegen opdringerige persmuskieten met telelenzen heeft hij het helemaal verbruid bij de media. Omgekeerd ligt de kroonprins naar eigen zeggen wakker van alle publiciteit over zijn vakantievilla in Mozambique. Dat zal zijn liefde voor de pers ook niet vergroot hebben. Een paar jaar geleden liet Willem-Alexander zich in de Volkskrant nog genuanceerd uit over journalisten: “Als mensen een journalistieke carrière kiezen, doen ze dat uit idealisme, om de wereld beter te maken. 99 procent van de mensen met een baan bij de media heeft goede bedoelingen.” Inmiddels zit hij ongetwijfeld op de lijn van zijn door de wol geverfde moeder, die haar visie op de kwaliteit van de vaderlandse journalistiek ruim tien jaar geleden bondig verwoordde met: “De leugen regeert.”

Of hij dat echt vindt, komen we overigens nooit te weten, want dat valt onder het geheim van Noordeinde. En daar hebben we natuurlijk de kern van het probleem te pakken. In het mediatijdperk willen pers en publiek alles, maar dan ook alles weten van sterren, politici en van het Koninklijk Huis. Beroemdheden die dat niet willen, hebben pech. “Een politicus die klaagt over de pers is als een kapitein die klaagt over de zee,” zoals een Brits bon mot het mooi samenvat. Het is er in de loop van de geschiedenis niet makkelijker op geworden voor de koninklijke familie.

Lees het hele artikel in de HP/De Tijd van deze week