Ritmisch universum

Paul Motian Trio. Lost In A Dream. 4 sterren.

Waar anderen in zijn spel een heel orkest hoorden, typeerde een aantal van zijn collega’s hem als ‘die man die niet kan drummen’. Paul Motian werd muzikaal volwassen in een tijd – de jaren zestig – dat drummen meer moest zijn dan alleen maar swingen en de maat houden. Zo ontwikkelde deze inmiddels bijna tachtigjarige slagwerker zich als een rit- mische schilder die het klankpalet van zijn medemusici kleurt met briljante vegen en kleuren.

Dat deze oude vos zijn streken nog niet heeft verleerd is te horen op Lost In A Dream, een opname van het concert dat hij februari vorig jaar gaf in de New Yorkse jazzclub Village Vanguard. Dit album, met saxofonist Chris Potter en pianist Jason Moran, zal alle Motian-verslaafden weer een tijdje op de been hou- den. De afwezigheid van een bassist geeft de drummer de ultieme vrijheid om ritmisch te doen, en vooral te laten, wat hij wil. Potter en Moran verweven hun geïmproviseerde thema’s en harmonieën inventief met Motians spirituele melodieën, maar de meeste aandacht gaat uit naar een ritmisch universum dat zo typisch ‘Motian’ is.

Ruud Meijer