Te hoog gegrepen

De hoorns klinken al niet zo mooi als ze kunnen klinken. Maar de manier waarop Joshua Redman zijn staccato noten ongenuanceerd in het klankbeeld perst, is ronduit lelijk. Eigenlijk wringt het hele arrangement van John Boy, het korte openingsstuk van Brad Mehldau’s nieuwe, ambitieuze dubbel-cd Highway Rider. Het begon allemaal zo mooi met een lieflijk, slechts door handdrums begeleid pianomotiefje. Maar zodra het orkest en Redman erbij komen, gaat er van alles mis: de balans is niet goed, de productie te droog, Redmans sopraansax nét niet zuiver en de orkestratie klinkt onbeholpen. Na Highway Rider een aantal malen aandachtig te hebben beluisterd, moet jammer genoeg worden geconstateerd, dat deze tekortkomingen voor het album als geheel gelden. Deze fusie tussen jazz en eigentijdse muziek heeft iets geforceerds. Bovendien is Mehldau’s hand van arrangeren nog niet consistent. Je kunt binnen een stuk, zoals in We’ll Cross the River Together, niet eerst tegen Richard Strauss’ Metamorphosen aan leunen om daarna weer harmonieuze beelden van de Pat Metheny Group op te roepen. Natuurlijk zijn er ook mooie momenten, zoals het tappen en klappen in Capriccio. Misschien is Highway Rider bedoeld voor de avontuurlijk jazzliefhebber die nog onbekend is met de orkestrale klassieke meesterwerken. Maar voor wie weet hoe het óók kan, is dit album geen aanrader. Jammer, want als pianist is en blijft Mehldau een held.

import muziek