Antoinette Beumer

Antoinette Beumer (Amstelveen, 1962) is regisseur. Deze week gaat haar film De gelukkige huisvrouw in première.

Wat is uw huidige gemoedstoestand?

Ik verkeer tussen euforie en angst. Ik ben gelukkig in de liefde, met mijn kinderen gaat het goed en ik heb de ene speelfilm nog niet af of de andere dient zich alweer aan. Soms komt alles op de juiste punten samen. Dan ga je heel hard. Maar ik ben ook bang om alles te verliezen.

Wie zijn uw helden?

Hulpverleners en dan vooral in de psychiatrie. Ik vind het zo knap. En voor het geld hoeven ze het niet te doen.

Aan wie ergert u zich?

Aan domme mensen die domme dingen zeggen. En dan helemaal als die serieus worden genomen.

Lijkt u op uw vader?

Ik lijk op mijn vader én op mijn moeder. Mijn moeder is een sterke vrouw die alles onder controle heeft. Mijn vader is enorm emotioneel. Die twee eigenschappen houden mij in een wankel evenwicht.

Wat zijn uw dagdromen?

In een witte bruidsjurk het middelpunt zijn van mijn eigen feest. Voor één keer een prinses. Een kinderlijke meisjesdroom, ja. Ik ben overigens onlangs daadwer-kelijk getrouwd, maar dan gratis op woensdagochtend en ook al niet in een witte jurk. Zielig hè?

Wat is uw grootste angst?

Dat je ieder moment dood kunt gaan en je geliefden kunt verliezen.

Bidt u weleens?

Ik denk het wel. Maar niet tot een God. En ook niet om iets te vragen.

Heeft u ooit een mystieke ervaring gehad?

Ja. Eén à twee keer per jaar word ik ’s nachts wakker en dan zit er iemand op mijn bed. Ik weet niet wie het is. Ook heb ik meegemaakt dat ik in de auto zat op weg naar een spannend gesprek en plotseling de hand van een overleden vriend op mijn schouder voelde. Opeens voelde ik me heel rustig.


Bent u aantrekkelijk?

De ene dag denk ik dat ik er goed uitzie, de andere vind ik alles lelijk aan mezelf. Het hangt helemaal af van hoe ik me voel.

Wat is uw definitie van geluk?

Blij zijn met wat je hebt. Een cliché, maar waar.

Waar schaamt u zich voor?

Eigenlijk alleen voor stomme, onbelangrijke dingen aan mijn eigen lichaam. En dat ik me daarvoor schaam, is ook al zo beschamend.

Bent u monogaam?

Door schade en schande wijs geworden ben ik nu met overtuiging en zonder moeite monogaam.

Wanneer hebt u voor het laatst gehuild?

Op mijn trouwdag. Een vriend had een muziekstuk gecomponeerd en dat werd uitgevoerd door een strijkkwartet tijdens het ondertekenen van de trouwakte. Mijn man en ik keken elkaar aan en we hielden het niet meer droog.

Hoe moedig bent u?

Ik ben bang en laf in gewone situaties, maar moedig als het erop aankomt. Dat weet ik sinds ik tijdens de tsunami in Thailand met mijn kinderen heb gerend voor ons leven.

Wie is uw grootste liefde?

Mijn man Maaik Krijgsman.

Van wie houdt u het meest?

Van mijn twee dochters Rosa en Julia.

Van wie heeft u het meest geleerd?

Van mezelf. Van mijn eigen fouten.

Wat is uw grootste ondeugd?

Ik wil altijd alles. De leukste moeder zijn, de beste regisseur. Ik kan dingen niet in de soep laten lopen. Dat perfectionisme is heel vermoeiend voor iedereen.

Wanneer was u het gelukkigst?

Ik denk dat ik over tien jaar zeg dat dit de gelukkigste periode in mijn leven is geweest.

Wat beschouwt u als uw grootste mislukking?

De breuk tussen mij en de vader van mijn kinderen – vooral voor mijn kinderen vind ik dat de grootste mis- lukking. En dat ik na vijf jaar de stekker uit mijn eigen productiemaatschappij heb moeten trekken.


Welke eigenschap waardeert u in een vrouw?

Ik houd van directe, eerlijke vrouwen die zichzelf niet te serieus nemen en met wie je eindeloos slap kunt lullen over niks.

Welke eigenschap waardeert u in een man?

Humor. Eerlijkheid. Charme en kracht.

Als u iets aan uzelf kon veranderen, wat zou dat dan zijn?

Rechter staan. Ik sta krom en het lukt me niet daar iets aan te doen.

Gelooft u in God?

Nee, ik heb dat nooit als een serieuze mogelijkheid gezien. Jammer, het lijkt me zo fijn.

Welk leed heeft u anderen berokkend?

Ik heb een paar relaties op niet zo’n mooie manier om zeep geholpen.

Waaraan bent u het meest gehecht?

Aan mijn kop koffie ’s ochtends in de Coffee Company. Dat is mijn begin van de dag. Dan overzie ik wat ik moet doen voordat de hectiek losbarst.

Wat is de beste plek om te wonen?

Als ik bejaard ben: onder aan een mooie berg in Italië. En tot die tijd: Amsterdam.

Wie hoopt u nooit meer terug te zien?

Ik vind het kinderachtig om in een tijdschrift namen te noemen.

Hoe is ongeluk te vermijden?

Tja. Niet. In ieder geval door er niet de hele tijd aan te denken. Maar dat lukt maar heel soms.

Wat is uw devies?

Altijd doorgaan. Alles gaat altijd voorbij.

Renate van der Zee