Muziek uit twee zaadjes

John McLaughlin and the 4th Dimension

To The One

Dat To The One niet zo’n impact op de luisteraar maakt, heeft maar weinig te maken met de kwaliteit van het nieuwe album van gitarist John McLaughin. Sommige musici leven namelijk een leven lang in hun eigen schaduw, omdat ze op een relatief jeugdige leeftijd al zulke onovertrefbare meesterwerken creëerden dat hun latere werk daar steeds weer wat bleekjes bij afstak. John McLaughlin is daar een voorbeeld van. Op zijn veelgeprezen debuutalbum Extrapolation (1969), met onder anderen John Surman op baritonsax, rekte hij de diverse bop-genres zó ver op dat hij, onder invloed van de rockmuziek van Jimi Hendrix en Led Zeppelin, wel met iets totaal anders móest komen. Zij die erbij waren, zullen zich The Inner Mounting Flame (1971) van John McLaughlins Mahavishnu Orchestra nog altijd herinneren als een muzikale atoombom die de totale muziekscene – jazz, rock, klassiek, world avant la lettre – verschroeide. En zelfs de huidige generatie luistert nog met verbijstering naar deze bijna veertig jaar oude muziek. McLaughlins passie, virtuositeit en creativiteit stonden helemaal in dienst van de diepgaande spiritualiteit die ook een meesterwerk als A Love Supreme van John Coltrane zo bijzonder hadden gemaakt. En dat album is de link met To The One.

In zijn begeleidend schrijven verklaart McLaughlin dat dit nieuwe album uit twee zaadjes is gegroeid: zijn bewondering voor A Love Supreme en zijn herwonnen spiritualiteit. To The One mag dan een fijn fusionalbum met hoogstaand gitaarspel zijn geworden, het niveau van het Mahavishnu Orchestra of Coltrane haalt het echter nooit.

Meer leuke content? Like ons op Facebook

Ruud Meijer