De wartaal van Felix Rottenberg

Felix Rottenberg straalt altijd belang en urgentie uit. Maar is wat hij zegt ook belangrijk en urgent? Steeds meer mensen vinden van niet. Open brief aan een politieke circusballon die zichzelf oppompt, maar nu toch echt op knappen staat.

Beste Felix,

Heb jij dat ook wel eens? Dat je iets wilt zeggen of schrijven, maar dat je tot op het laatste moment twijfelt over het exacte begin? Allerlei invalshoeken, agenda’s, scenario’s en prioriteiten dwarrelen door je hoofd: een paar seconden lijkt alles zelfs verdwenen of zit alles in de weg en schiet je geen ordentelijk begin meer te binnen. Ken je die zenuwslopende en verwarrende momenten? Vast! En als je ze niet kent, Felix, dan acteer je ze wel. En hoe… Zelden heb ik iemand zo belangwekkend aan tafels, tussen coulissen, achter microfoons of ijsberend door lange gangen zien zwijgen. Jou zien zwijgen is een belevenis op zich. Die toegeknepen, ietwat gekwelde blik, priemend in een onbekend stukje muur, raam of hemel, het wijsvingertje dat nerveus rond je lippen beweegt: je vermoedt er als brave kijker– of je wilt of niet– van alles achter!
Broedt het genie Rottenberg op een sexier socialisme, dat erin slaagt ook verstandige mensen aan te spreken? Heeft hij een nieuw kwaad in de smiezen dat zich als agressief griepvirus door de bestuurlijke elite verspreidt? Of bereidt ’s lands bekendste politieke junk een keiharde aanval op een minister of staatssecretaris voor, die buiten ons medeweten enorm heeft lopen klungelen? Als toeschouwer houd je steeds je adem in. Alles is mogelijk. Helemaal zeker weet je het nooit. Kijken naar jouw zwijgen heeft de dramatische kracht van een permanente ontknoping; zelfs als er al tien, meestal teleurstellende, ontknopingen voorbij zijn gekomen, bezit jij, Felix, het vermogen een zaal of horde kijkbuiskinderen in een elfde, wél opmerkelijke ontknoping te laten geloven.
Lees de rest van het artikel in HP/De Tijd van deze week

Hans van Willigenburg