Spiegel van de ziel

Isabelle Faust

J.S. Bach: Sonatas & Partitas

Johannes Brahms zei ooit over het meest geprezen deel uit Bachs werken voor soloviool: “Als ik mij zelfs maar probeer voor te stellen dat ik dit stuk zou hebben gecreĆ«erd, dan ben ik er absoluut zeker van dat ik door de overdosis aan opwinding en de verpletterende ervaring volslagen krankzinnig zou zijn geworden.” Brahms had het over het vijfde deel van Partita II in D mineur, door velen terecht bestempeld als een van de meest geniale kunstwerken die de mensheid heeft voortgebracht. Maar eigenlijk geldt dit voor alle sonates en partita’s voor soloviool, een cyclus die in 1720 werd gepubliceerd. Een triomf van de geest over de materie is een adequate omschrijving, en op die manier moeten deze werken ook door de uitvoerende violist worden benaderd. De Duitse Isabelle Faust doet dat ook. Zij verdiepte zich in de originele manuscripten van de derde sonate en de tweede en derde partita, en koos ervoor om die werken zo respectvol en sober mogelijk uit te voeren. Een verstandige keuze, want over de monumentale uitvoering van bijvoorbeeld Yehudi Menuhin kom je toch niet heen. Waar Menuhin krachtiger, emotioneler en, zo lijkt het wel, wat meer los uit de pols speelt, opteert Faust voor uitvoeringen die ingetogener, preciezer en daardoor vaak transparanter klinken. En dat maakt dit album tot een welkome aanvulling in de reeks interpretaties van een cyclus die voor iedere uitvoerende steeds weer werkt als een spiegel van de ziel.

import muziek