Moordende grooves

Hoe groot de invloed van de muziek uit Miles Davis’ minst begrepen periode is, blijkt weer bij het opzetten van Matorning van de Amerikaanse ‘jam band’ Rudder. Het is alsof je naar een nooit eerder uitgebracht nummer zit te luisteren van Agharta of Panagaea, de twee laatste experimentele rockfunkalbums die Davis halverwege de jaren zeventig uitbracht, vlak voor zijn vijfjarige retraite. Maar Rudder gaat, zoals dat hoort, weer een stapje verder. De band van saxofonist Chris Cheek, toetsenist Henry Hey, bassist Tim Lefebvre en de huidige Steely Dan-drummer Keith Carlock speelt gestructureerder, melodieuzer en – door de compactheid en eigenheid van de stukken – ook verrassender. In Lucy fladdert bijvoorbeeld opeens een poppy liedje door de moordende grooves en in Jackass Surcharge lijkt de legendarische Ellington-saxofonist Ben Webster plots uit de dood te zijn opgestaan. Matorning is een van die zeldzame albums waarop te horen is dat jazz nog steeds hip & happening is.

Ruud Meijer