Duister & fascinerend

Rufus Wainwright

All Days Are Nights: Songs For Lulu

Na het mooie maar weinig verrassende Release the Stars en het wat obligate live-album Milwaukee At Last!!! werd het weer eens tijd voor een album dat het niveau van zijn magnum opus Want One & Want Two zou evenaren of, nog liever, zou overtreffen. Er gebeurde de afgelopen tijd te veel in het leven van Rufus Wainwright om gecon- centreerd en geïnspireerd aan een grootschalig album te kunnen werken. Zijn moeder, Kate McGarrigle, overleed en daarnaast had Wainwright tijd nodig om de wonden te likken die de kritiek hem soms toebracht naar aanleiding van zijn eerste opera, Prima Donna, en zijn bijdragen aan het Berlijnse Shakespeare Sonnetten-project.

All Days Are Nights: Songs For Lulu is dan ook een gitzwart, moeilijk toegankelijk album geworden, hoewel soberheid ├á la Rufus Wainwright nog steeds redelijk barok is. We horen een man die al zingend over de kommer en kwel van het leven en de liefde ook nog eens zijn virtuositeit op de piano etaleert – en dat is soms iets te veel van het goede. Naast drie songs uit het Shakespeare-project en een open brief aan zijn zus Martha, richt Wainwright zijn songs tot de duistere zijde, gepersonifieerd door Lulu uit de film Pandora’s Box, die wij allen in ons meedragen. Het is zware, soms moeilijk te verteren kost, maar, zoals alles wat Wainwright doet, altijd weer fascinerend.

Ruud Meijer