Binnenste- buiten

Bettye LaVette

Interpretations: The British Rock Songbook

Vaak wordt een coveralbum als een zwaktebod gezien: met name artiesten die te kampen hebben met een writer’s block willen nogal eens hun toevlucht nemen tot een album vol liedjes van anderen. Het nieuwe album van Bettye LaVette zou je een cover- album vol Engelse popliedjes kunnen noemen, maar de titel die uiteindelijk op de hoes is komen te staan, Interpretations: The British Rock Songbook, dekt de lading een stuk beter. Want het slaafs nazingen van liedjes heeft LaVette altijd ver van zich gehouden. Ook het geijkte repertoire heeft de 64-jarige soulzangeres buiten de studio weten te houden. Een mooi voorbeeld is het viertal Beatles-songs dat zij opnam: The Word, Isn’t It a Pity, Maybe I’m Amazed en It Don’t Come Easy zijn niet bepaald de meest gecoverde songs die de Fab4 als band of als soloartiesten opnamen. LaVette maakt zich de songs eigen door erg vrij met de melodie├źn en teksten om te gaan. Ja, dit zijn interpretaties in de meest ruime zin van het woord. Andere juweeltjes zijn Salt of the Earth (Stones), All My Love (Led Zeppelin), Why Does Love Got to Be So Sad (Eric Clapton) en Love Reign o’er Me (The Who). Maar de meest geslaagde, hartverscheurende interpretatie komt uit onverwachte hoek: No time to live van Traffic, geschreven door Stevie Winwood en Jim Capaldi. Van die song laat LaVette geen spaan heel; ze keert hem binnenstebuiten, scheurt ‘m in stukken en zet het nummer op haar eigen unieke manier weer in elkaar.

import muziek