Ode aan de verbeelding

Hoewel de jazzpolitie de mening is toegedaan dat pianist Herbie Hancock met recente albums als Possibilities en River: The Joni Letters bezig is met het binnenharken van ‘easy money’, kun je de muziek op deze platen, en die van zijn nieuwste album, The Imagine Project, ook op een andere manier benaderen. Hancocks succesformule lijkt simpel: nodig wat grote sterren uit, in dit geval onder anderen Pink, John Legend, India.Arie en Jeff Beck, laat ze een bekend deuntje zingen en de kassa gaat vanzelf rinkelen. De werkelijkheid is echter anders. Het ‘verjazzen’ van popsongs heeft meestal desastreuze gevolgen voor zowel de jazz als de pop: de improviserende musici weten vaak totaal geen raad met de magere harmonische structuren van de gemiddelde hit, en de opgedirkte popliedjes zien er meestal uit als een meisje van vier dat de baljurk en de pumps van haar moeder heeft aangetrokken. Met The Imagine Project, een thematische liederencyclus rond de John Lennon-song die hard op weg is om het volkslied van de planeet Aarde te worden, bewijst Hancock dat het ook anders kan. Het absolute hoogtepunt van de plaat is voor mij het door James Morrison gezongen Sam Cooke-nummer A Change Is Gonna Come. Het is een bijna negen minutenlange verzoening tussen jazz en pop die zich tijdens Hancocks glorieuze solo ontwikkelt tot een ware ode aan de verbeelding.

Ruud Meijer