‘Eind jaren zestig waren Franse jongens ‘in’. Ik weet niet waarom, misschien door Gauloise-sigaretten en het existentialisme of zo. Maar ik was zeventien toen ik een Franse jongen leerde kennen die aan alle eisen voldeed. Hij was tien jaar ouder dan ik en zo’n echte vrijbuiter. Hij speelde in een band, had donkere ogen en zwart krullend haar. Op een vrijdagavond gingen we naar zijn flat in Buitenveldert; hij moest zogenaamd even wat ophalen. Voor ik het wist, lag mijn groene zijden jurkje als een gekneusd knaagdier aan mijn voeten. Dat zie ik nog voor me. En ik weet ook nog dat-ie geroutineerd een condoom pakte uit een tas van dik bruin papier die binnen handbereik van z’n bed lag.
Om het volledige artikel te kunnen lezen moet u inloggen of registreren
