‘Toen ik op de School voor Journalistiek begon, dacht ik: nu moet het er maar eens van komen. Ik woonde bij mijn ouders en ik wilde ervoor zorgen dat ik in Utrecht bleef slapen. Maar het werd steeds later en ik had nog steeds geen slaapplek. Toen heb ik aan de kantinejuffrouw gevraagd of ik bij haar kon overnachten. Ze was een jaar of 47. Ik lag op de logeerkamer toen ze vanuit haar bed riep dat er een schilderij op haar kamer stond dat ze me wilde laten zien. ‘Ik kom morgen wel kijken,’ riep ik terug. Ja, ik heb die kans maar aan me voorbij laten gaan.
Om het volledige artikel te kunnen lezen moet u inloggen of registreren
