De Dode-Dichters-Sociëteit

Waarin een gestorven letterfabriekje de laatste eer wordt bewezen.

Nu bijna alle society-events zijn opgeschort tot september nemen we u mee naar een bijeenkomst in juni van dit jaar. Te Groningen werd de voormalige Dichter des Vaderlands Driek van Wissen onder grote belangstelling ter aarde besteld. Onder de aanwezigen Ivo de Wijs, Ies van Wijk (bij het publiek beter bekend als Lévi Weemoedt) en uiteraard Van Wissens goede vriend en vakbroeder Jean Pierre Rawie, hier met de zelden gefotografeerde Groningse dichter Albert Zondervan.

Van de vele toespraken tijdens de kerkdienst bleef ons er één bij: Van Wissen had tijdens een vakantiereis in Istanbul ruzie gemaakt met een lokale taxichauffeur, die naar klassiek gebruik de vreemdeling het dubbele tarief zou hebben gerekend. Die avond kreeg de dichter een beroerte die hem uiteindelijk fataal werd. Wat als hij de taxichauffeur kalm en bedaard het gevraagde had gelapt? Zulks hoort tot de afdeling ongepaste vragen.

Voor intimi was er na afloop een bijeenkomst in des dichters stamcafé Wolthoorn & Co, waar behalve meneer pastoor zelf ook de legendarische Joop Visser aanwezig was. Visser noemde zich vroeger Jaap Fisscher en is tekstschrijver van onder meer het klinkende lied De Volkskrant is een kutkrant. En nu we het toch over kranten hebben; van Van Wissens NRC Handelsblad, het blad waaraan hij was verbonden als Dichter des Vaderlands, waren geen afgevaardigden van betekenis. Wel stond er een uiterst welwillende necrologie in het onlineblog nrcboeken.nl, met curieus genoeg een verkeerd gespelde familienaam: “Van Driesen was een bescheiden, beminnelijke dichter die zich tooide met een kleurrijk strikje. Hij wijdde sonnetten, limericks en kwatrijnen aan voetbal, het leven der vliegen, een seksshop in Lopik, zijn stamcafé in Groningen en het genot van roken.”


Foto vier is van dichter Jan Kal, een ware liefhebber van het begrafeniswezen. Noem een dode belletrist en hij weet waar diens steen ligt, en in de meeste gevallen kent hij er prachtige anekdotes bij. Zoals over de atheïstische papenvreter Louis Ferron die, toen het zijn tijd was, voor de zekerheid een geestelijke aan zijn bed wilde voor het laatste sacrament, ‘want je wist het nooit’. Foto vijf is van Jan Boerstoel, maker van fraai berijmd melancholisch dichtwerk, van wie zelfs Magere Hein volschiet. Want dichters halen is zwaar werk, die je als bekend soms halen moet in Isfahaan, terwijl je ze eerder in hun tuin zag staan.

In de afdeling kleine tekstproductiebedrijven offreren we twee eersteklas aanbieders: Stijn Aerden en Carel Helder.

En die bezigheid hadden ze gemeen met hun vriend de dichter Van Wissen, die zelf ook een tekstfabriekje was. Drieks persoonlijke suggestie voor het zo Wildersiaans klinkende ‘inburgering’ luidt: ontvreemding. Opdat het wordt opgenomen in het wetboek, daarom vermelden wij het hier.

Jan Zandbergen