Stuurloos

Het nieuwe album van Kula Shaker klinkt op zijn vriendelijkst gezegd als een plaat uit de jaren zestig die de tand des tijds niet helemaal heeft doorstaan. Die link met de sixties is er, zij het op een positievere manier, altijd al geweest. De fascinatie van leider Crispian Mills voor Indiase mystiek en instrumentatie resulteerde in een opmerkelijk muzikale overeenkomst met de nummers die George Harrison voor de Beatles schreef. De indirecte link met The Beatles komt ook terug in stukken – bijvoorbeeld Hey Dude – die werden geïnspireerd door Oasis, een band die de liefde voor de Fab 4 ook nooit onder stoelen of banken heeft gestoken. Het in 1996 verschenen album K staat na bijna vijftien jaar nog als een huis. Pilgrims Progress is daarbij vergeleken niet meer dan een vaardig in elkaar getimmerd schuurtje, dat nu al gedoemd is om in de schaduw van dit monumentale werk in de vergetelheid te raken. Tegenover de power van Hey Dude, het openingsnummer van K, staat het dromerige, behaagzieke Peter Pan R.I.P., en daarna kabbelen de nummers een beetje stuurloos voort, met het lullige walsje Cavalry en het suffe Ruby als dieptepunt. Eigenlijk weet alleen het atypische All Dressed Up (‘and ready to fall in love’) te overtuigen. Maar dit vrolijke uitstapje met een vette knipoog naar de folk van Mumford & Sons is niet genoeg om het album op te waarderen van matig tot goed.

Ruud Meijer