De Hulk

Drie weken geleden verloor Oranje de WK-finale. Ik ben het eerlijk gezegd alweer vergeten. In mijn geheugen heeft deze wanvertoning geen aansluiting kunnen vinden bij de nederlagen van ’74 en ’78, die groots en meeslepend waren. Ik heb die schoppartij in Johannesburg nog geen moment teruggezien, en een dvd ervan zou ik zelfs als kassakoopje bij Albert Heijn links laten liggen, ook al omdat ik doodsbang ben dat ik er alsnog een beessie bij krijg.

In Engeland zijn ze de reprise van de Tachtigjarige Oorlog nog niet vergeten. Keer op keer blijven de tabloids hun lezers herinneren aan het vuile spel van hun oosterburen. Men raakt met name niet uitgeschreven over de manier waarop Nigel de Jong trachtte de borstkas van Xabi Alonso te perforeren. En dat terwijl ze zelf Marlon King hebben rondlopen.

King, die onder meer voor Gillingham, Watford en Wigan Athletic uitkwam, is het grootste stuk schorem van de Engelse voetballerij. De afgelopen negen maanden heeft hij even buitenspel gestaan, omdat hij noodgedwongen moest logeren bij Hare Majesteit. Minder poëtisch gezegd: hij zat achter de tralies. En niet ten onrechte.

In december 2008 besloot de Jamaicaan, wiens gespierde torso niet zou detoneren in de boksring, op geheel eigen wijze te vieren dat zijn vrouw voor de derde maal zwanger was geworden. Hij reisde af naar een discotheek in Soho en greep daar het eerste het beste paar vrouwenbillen dat voorhanden was. Dat zitvlees behoorde toe aan de twintigjarige studente Emily Carr, die daar niet van gediend was. En dat liet ze de hondsbrutale voetballer weten. King pareerde die afwijzing met een uiterst arrogant: “Weet je dan niet wie ik ben?”, een zinnetje dat ook weleens door derderangs BN’ers wordt gehanteerd als hun te verstaan wordt gegeven dat ze niet moeten voordringen bij de kassa van de Efteling. King beet Emily zelf het antwoord toe. “I’m a multimillionaire,love – and you’re not even in my league.”

Pak je verlies en ga elders aan je gouden p*k trekken, zou je zeggen. Maar nee, al die miljoenen plus zijn achternaam hadden King kennelijk het waanidee gegeven dat niemand het recht heeft om hem tegen te spreken. En zonder nog een woord te zeggen sloeg hij zijn granieten vuist dwars door Emily’s poppengezichtje, waarbij het bloed tegen de muren spatte. Met één massieve mokerslag had hij een twintigjarig meisje beroofd van haar droom om ooit nog eens succesvol te worden als fotomodel. Haar neus was een legpuzzel geworden en haar mond zag eruit als een frikandel speciaal. Terwijl het hevig schokkende slachtoffer letterlijk haar wonden likte, werd haar door een vriend van King nog even te verstaan gegeven dat ze beter geen aangifte kon doen.


Maar Emily kan dan misschien geen model meer worden, een kans om uit te groeien tot heldin van alle mishandelde vrouwen liet ze zich toch niet ontnemen. En dus deed ze wél aangifte, met als gevolg dat de zwarte ‘Hulk’, zoals de tabloids King graag mogen omschrijven, voor achttien maanden de nor in draaide.

Vreemd genoeg heeft hij daarvan maar de helft daadwerkelijk hoeven uitzitten. Op 29 juli signaleerden de kranten vol verbijstering hoe de Mike Tyson-lookalike de vrijheid tegemoet liep, met een dochtertje op zijn arm en zijn vrouw Julie aan zijn zijde. Breed grijnzend, want zijn zaakwaarnemer had hem meegedeeld dat hij zich geen zorgen hoeft te maken om het feit dat het fatsoenlijke Wigan zijn verbintenis heeft verscheurd: talrijke clubs staan te trappelen om hem te contracteren. Dat ze daarmee niet alleen een veroordeelde vrouwenmishandelaar vastleggen, maar ook iemand die zich in het verleden schuldig maakte aan onder meer diefstal en heling van gestolen goederen, dronken achter het stuur zitten, rijden met een vervalst rijbewijs, het aanvallen van een politieagent en het uitdelen van een kopstoot aan een ploeggenoot, deert hen kennelijk niet, in de jacht op doelpunten.

Als Marlon King een nieuwe club vindt, mogen de Engelse kranten nooit meer laatdunkend over Nigel de Jong schrijven.

import michiel blijboom