Showman op leeftijd

Praise & Blame

“Ik heb betaald voor een Mercedes en nu zit ik opgescheept met een lijkwagen,” schreef David Sharpe, directeur van Island Records, in een ‘uitgelekte’ digitale brandbrief aan zijn afdeling A&R. In diezelfde mail bestempelde hij Tom Jones’ nieuwe album Praise & Blame als een ‘sick joke’ en zeker niet het soort plaat dat hij in gedachten had toen hij Jones kortgeleden voor anderhalf miljoen Britse ponden contracteerde. De affaire werd breed uitgesponnen in de Britse media en de teneur van de meeste verhalen was dat het uitlekken van deze mail net iets te convenient was en derhalve riekte naar een goed geregisseerde publiciteitsstunt. Het hele concept van het album – semi-bejaarde popster maakte een sober coveralbum met gerenommeerd producer – geeft daar ook alle aanleiding toe. Maar laten we de muziek voor zichzelf laten spreken – en dat doet zij op verrassend overtuigende wijze. Al in het slechts door het met een akoestische gitaar en een pauk begeleide openingsnummer – Bob Dylans What Good Am I? – legt de extravagante showman zijn ziel bloot: dit is een man die een goeie song kan en wíl zingen. Zijn ronde, sonore stemgeluid is, dat is waar, eerder een obstakel dan een toegevoegde waarde, maar de integriteit van zijn interpretaties spat er in de meeste gevallen van af. Oké, de oude vos legt het er af en toe misschien iets te dik op, kan zijn drang te behagen niet overal verbloemen, maar als dit een lijkwagen is, dan stap ik er, als de tijd daar is, maar al te graag in.

Ruud Meijer