Spelevaren met de staatssecretaris

Waarin het hebben van meerdere kapiteins op één schip geen rariteit is.

En weer was er een jaar voorbij en vergaapten de Amsterdammers zich andermaal aan een editie van Canal Pride. De beste positie om dit spektakel gade te slaan, is aan boord van een boot die deel uitmaakt van een optocht, maar dat is nog niet zo makkelijk. Dankzij de bemiddeling konden we aanmonsteren op de boot van het Ministerie van OCW, ooit het drijvende speelterrein van ex-minister Ronald Plasterk. Nu de PvdA geen regeringspartij meer is, is CDA-staatssecretaris Marja van Bijsterveldt de kapitein van deze Love Boat. De opzet is ook anders dan in voorafgaande jaren. Plasterk verzamelde een aantal introverte cultuurdragers als scheepsbemanning, types à la Thomas von der Dunk, die direct nadat de boot van wal was gestoken resoluut naar de bar liepen voor hun eerste oorlam in plaats van heupwiegend en zwaaiend op de plecht te staan, zoals de bedoeling is.

Onder de vlag van Marja is dat anders. Op instigatie van deze departementale ex-verpleegster wordt een contingent vrijwilligers ingeladen dat weliswaar intellectueel wat minder onderlegd is, maar wel aanzienlijk losser in de heupen. Op plaatje twee wordt de staatssecretaris enthousiast gesandwicht door het Loosdrechtse vrolijke boerenechtpaar Wim Steman (l.) en Peter van de Rijdt (Boer zoekt Man). Het trio hield dat drie uur lang vol, waarvoor onze hulde. Het bood ons de gelegenheid om ten behoeve van deze rubriek een en ander in kaart te brengen. De Canal Pride is ondanks de naam nogal een heterogebeuren. Direct aan de wal staat het gewone volk, dat als bekend van gesodemieter niets moet weten. Daarvoor ligt een rij boten met toeschouwers in de hogere welstandsklasse, en dáárvoor – in iets kleinere sloepjes – alles dat exhibitionistisch en/of Bekende Nederlander is. We zagen talloze anonieme, maar erg lekkere meiden, opvallend vaak vergeetachtig qua ondergoed. Daartussen zat dan opeens een Beau van Erven Dorens (ter hoogte van de Egelantiersstraat) of een Ernst Daniël Smid (pal voor de monumentale pianowinkel Cristofori). En aan de andere walkant zocht een hormonaal nog puik functionerende Amsterdamse grootmoeder de jeugdige invulling van een wel heel bijzondere vacature, getuige haar sandwichbord op foto vier. Als lezersservice hebben we nog even gebeld, maar er werd niet opgenomen.


Foto vijf is van de Jodenboot, waarvan de luidruchtige opvarenden volgens eigen zeggen double blessed waren: zowel Joods als Grieks, zeg maar. Tel je zegeningen, zouden we willen zeggen.

Eigenlijk zijn we op onze tocht over Prinsengracht, Amstel, Zwanenburgwal en Oude Schans maar één enkele wastobbe tegengekomen met de klassieke doelgroep: gespierde heren met blote torso’s. MuscleMary’s worden ze genoemd door de Volkskrant. Daar hadden wij persoonlijk nog nooit van gehoord, maar dat weet dat stelletje homo’s daar aan het spoor naar Utrecht natuurlijk weer.

Jan Zandbergen