Straat om van te houden

Veel van het moois dat Amsterdam te bieden heeft, is samengebald in één van de oudste straten: de Damstraat, pal achter het belangrijkste plein van de hoofdstad. Hoe blij kan een mens zijn om daar vlakbij te wonen? Héél blij, zelfs als dronken toeristen iedere nacht je voordeur onderplassen. Drie liefdesverklaringen van bewoners.

‘Je moet hier niet komen wonen als je van rust houdt. En ook niet als je niet tegen urine kunt, want mijn voordeur wordt iedere avond ondergepiest. Daar moet ik wel bij zeggen dat de straat erg goed schoongemaakt wordt. Ik woon hier nu een half jaartje en vind het fantastisch om in een zijstraatje van de Damstraat te wonen. Als ik struikel, sta ik op een van de bekendste straten van Amsterdam. Voor mij is het ideaal, want ik heb alles in de buurt; als ik ga stappen ben ik zo thuis, maar ook als ik boodschappen wil doen of iets cultureels wil doen, noem maar op. Een nadeel hiervan is dat ik de stad niet meer uit kom. Heel mijn leven bestaat alleen nog uit dit kleine stukje Amsterdam. Ik woon boven mijn werk; we verhuren fietsen aan toeristen. Je kunt je dus wel voorstellen dat ik soms gek word van die toeristen voor mijn deur. Ze hebben geen binding met de stad; het maakt hen dan ook niet uit als ze iemand lastigvallen met hun vervelende gedrag. Er is gewoon non-stop lawaai. Soms mis ik de stilte, maar ergens anders zou ik me meteen vervelen. Deze straat slaapt niet. En als je een keer denkt een rustige nacht te hebben, zijn er wel toeristen die zomaar aanbellen. De Damstraat blijft de Damstraat. Ik betaal dan ook een flink prijsje voor deze stek; het is hier best duur wonen in je eentje. Gelukkig zijn sommige aspecten van de straat onbetaalbaar, dat scheelt. Die internationale sfeer! Voor je het weet ben je op een Portugees feest of sta je een Japanse tentoonstelling te bekijken. Ik heb geschiedenis gestudeerd in Leiden en in dit kleine zijstraatje is al zoveel waardevols te vinden; op elk hoekje staat wel een monument. Schitterend.Het gevoel dat je jezelf kunt zijn in dit kleine stukje Nederland is ook uniek. In tien minuten zie je letterlijk van alles voorbijlopen. Er zijn geen grenzen, dat bevalt me wel. Mensen moeten kunnen doen wat ze willen. Je kunt dragen wat je wilt, je kunt denken en zeggen wat je wilt. Ik heb geen vijfjarenplan of zo, maar ik wil hier voorlopig nog niet weg. Voor mij is de Damstraat een verrijking.”


‘De krant hoef ik niet te lezen. Ik krijg al zoveel mee van de straat. Als er een belangrijke demonstratie is, vindt die plaats op de Dam en hoor ik het vanzelf. Als ik mijn raam openzet en aandachtig luister, hoor ik sowieso veel van de wereld. En anders wel de monologen van dronken Engelsen. Het is hier nooit saai. Zelfs op mijn leeftijd krijg ik er nog steeds niet genoeg van. De Damstraat is betoverend. Zo denk ik trouwens over heel Amsterdam. Zo’n charmante stad vind je nergens. Ik leef al 25 jaar in het centrum, centraler dan dit kan ik niet zitten. Als ik met mijn vrouw naar de bibliotheek of een museum wil, lopen we een klein stukje en hebben we volop keus. Het is toch heerlijk om in een straat te wonen waar de hele wereld wil lopen? Stel je voor dat ik in een verpleeghuis zou zitten. Dan gaat het leven aan me voorbij. Op de Damstraat maak ik nog steeds deel uit van het heden. Al loop je hier met een paarse panty over je hoofd, niemand die omkijkt. Dat is het liberale van Amsterdam. Ruimdenkendheid heeft hier ook niet geleid tot individualiteit. Met mijn buren organiseer ik nog altijd buurtfeesten. Dan zijn we één grote familie. Dat is toch typisch Amsterdams, genieten van het leven? Heel Nederland zou zo ruimdenkend als de Damstraat moeten zijn. Ik ken ook wijken die er heel anders uitzien, hoor, laten we niet naïef zijn; niet alles aan Amsterdam is mooi. Maar als ik dan langs de grachten loop en ik zie weer die Amsterdammer in zijn bootje die altijd trompet speelt, dan kan mijn dag niet meer stuk. Die man vaart de hele stad door om zijn muziek te laten horen. Eigenzinnig en onvoorspelbaar. Dat is mijn buurt. Ik word hier weggedragen als ik dood ben; eerder ga ik niet weg. Ik kan mezelf niet voorstellen zonder Amsterdam. Klinkt misschien raar, maar ik heb zoveel aan deze stad te danken. Mijn vrouw, mijn vrienden, mijn werk, mijn geluk. Mijn verliefdheid op Amsterdam is niet alleen houden van geworden, ik ben ook nog steeds verliefd.”


‘Ik zit op een roze wolk. Een hele grote wolk! Ik woon nog maar drie maanden op deze plek en ik vind het helemaal fantastisch om mijn deur te openen en op de Damstraat te staan. Ook mijn uitzicht vanaf de vierde verdieping is mooi. Ik kijk uit op de Dam, op de drukte die niet ophoudt; zelfs het Paleis is te zien. Prachtig. Ik voel me zo thuis hier. Mijn vriend en ik zijn gaan samenwonen en dit is nu echt onze plek. Hartje Amsterdam! De rest van Nederland waardeert dit stukje Amsterdam te weinig. Het is niet zomaar een straat. Hier vind je geschiedenis, schoonheid, beleving, alles. Als wij gaan stappen, is de gayscene hier om de hoek. Dat maakt de omgeving nog leuker voor ons, al was het even wennen om met onze dronken kop de vele trappen op te lopen.We krijgen veel meer gasten over de vloer sinds we hier wonen. Als ik vrienden vertel dat ik bij de Damstraat woon, willen ze me-teen een weekendje komen logeren. Wel geven we veel meer geld uit; alles ligt aan onze voeten, dus we gaan veel vaker uit eten en vaker stappen. De straat heeft een eigen karakter. Veel mensen denken dat deze straat nog bij de rosse buurt hoort, maar hier is die al voorbij. Niet dat het me wat zou uitmaken, maar zo zie je maar dat er veel vooroordelen over Amsterdam bestaan. Die had ik zelf trouwens ook. Ik dacht dat de straat niet zo schoon zou zijn, door al de toeristen. Maar iedere ochtend als ik de deur uit stap, is het volledig opgeruimd. Er wordt dag en nacht schoongemaakt. De gedachte dat het hier niet veilig zou zijn, slaat ook nergens op. Wij hebben een camera staan op de hoek van het pand. Kan het nog veiliger? Man, ik ben zo trots. Ik kan mijn huis niet vaak genoeg laten zien aan mijn vrienden. Ik heb hele grote ramen in mijn woon- en slaapkamer; het is zo heerlijk wakker worden terwijl je met je kopje koffie naar de menigte buiten kijkt. Voorlopig ga ik hier nog niet weg.”

Meer leuke content? Like ons op Facebook

Suna Floret