Onvermijdelijk getwitter

Ik schijn een fossiel te zijn, want ik twitter niet. En dan hoor je er niet meer bij. De grens tussen nog meespelen in de echte wereld en uitgekakt zijn, wordt bepaald door je twitternaam. Heb je wél een twitternaam, dan hoor je erbij, of is er op z’n minst nog hoop voor je. Heb je geen twitternaam, dan kun je je kamertje in Huize Avondrood maar beter alvast gaan uitkiezen.

Hele verjaardagen en derde helften op het voetbalveld ben ik door fanatieke twitteraars (ze noemen zichzelf ‘tweeps’) bestookt met argumenten pro. Dat ik een leuke nieuwe vriendenkring kan opbouwen. Dat ik op de hoogte kan blijven van het laatste nieuws op mijn vakgebied. Dat ik nooit meer alleen ben in mijn eenzame kantoor als ik aan het werk ben, want dat er altijd duizend koffieautomaattypes binnen één muisklik in de buurt zijn. Dat ik met BN’ers en politici kan communiceren, terwijl ik anders eerst door een legertje pr- of voorlichtingsmeisjes werd afgepoeierd. Dat er zelfs relaties via Twitter ontstaan, die leiden tot huwelijken en zelfs kinderen. Dat ik, kortom, Twitter broodnodig heb. “It’s inevitable, Hans”, mailde een Amerikaanse vriend me. “Big in the US, but huge in Holland. Awesome!” Ook dat nog: Nederland gidsland.

Ik wil best geloven dat dat Twitter nuttig is voor al die activiteiten. Maar joh, ik heb de typemachine nog meegemaakt. En inmiddels ben ik heel bedreven op een laptop. Weet ik misschien wel beter dan wie ook mijn weg te vinden op het internet en in de wereld van altijd te volle mailboxen. En ik zal heus niet roepen dat Twitter ‘niks is’, omdat mensen er toch alleen maar op melden dat ze gaan poepen of piesen en in de auto stappen en naar huis gaan. Maar: ik heb al een leuke en volle vriendenkring, ik blijf al op tig manieren op de hoogte van het laatste nieuws, ik ben juist op mijn werk graag alleen omdat ik dan dóór kan, ik heb er geen enkele behoefte aan te communiceren met BN’ers en politici (meer woorden dan daden). En een nieuw huwelijk met nieuwe kinderen, daar moet ik al helemaal niet aan denken. Als ik daaraan zou beginnen, werd Twitter meteen de dúúrste applicatie die ik ooit in mijn leven heb gebruikt.


Kortom: ik geloof het wel met Twitter. Zoals ik ook MSN Messenger, Hyves, Facebook, LinkedIn en Second Life aan me voorbij liet gaan. Ik bel liever. Of ik ontmoet mensen. Awesome!

import 21ste eeuw