Het hoe en wat

‘Laat Verhagen zijn karwei afmaken,” zei een beller naar een radioprogramma maandagmiddag; een vrije vertaling van de CDA-verkiezingsleus uit 1986 die Ruud Lubbers aan zijn tweede kabinet moest helpen. Wat ook lukte. Verhagen wíl ook zijn karwei afmaken. Het uiteindelijke regeerakkoord (én gedoogakkoord) zal worden voorgelegd aan de achterban op een partijcongres.

Daar is CDA-senator Rob van de Beeten blijkens zijn open brief overigens weer op tegen. “Staatsrechtelijk is en blijft dat uiterst bedenkelijk.” U begrijpt, het CDA communiceert niet meer intern, maar doet alles via open brieven, pamfletten en anderszins. Enigszins gechargeerd heeft het wel wat weg van de LPF-perikelen uit 2002. Alleen die schreven weer geen brieven. Van de Beeten wil dat de fractie de uiteindelijke beslissing neemt en laat tussen de regels door weten dat hij het op prijs zou stellen als deze negatief uitvalt wat betreft samenwerking met de PVV.

Enfin, het congres dus. Het stond gepland op zaterdag 11 september, maar omdat informateur Ivo Opstelten meer tijd nodig denkt te hebben, is die datum niet zeker. “Als het maar op een zaterdag is,” aldus een voorlichter van het CDA-partijbureau.

Op zo’n congres komen doorgaans zo’n 1500 leden af die volgens het one man, one vote-systeem mogen stemmen. Daarnaast zijn er nog zo’n tweehonderd stemmen te vergeven aan de provinciale afdelingen, jongerenclub CDJA en de CDA-Vrouwen. Vooralsnog lijken de provincies op de hand van Verhagen te zijn, de jeugd laat het in het midden, maar neigt als we de uitlatingen van CDJA-voorzitter Jeroen van Velzen mogen geloven naar een positief standpunt.

Zodra Verhagen merkt dat de partij het écht niet wil, komt dat congres er niet. Hij zal dan met een mooi excuus (instabiliteit, godsdienstvrijheid, een muitend fractielid) uit de onderhandelingen stappen om zich het gezichtsverlies te besparen. En zijn politieke carrière te redden.

import haagse post