‘Het was dom om me in die maalstroom te laten meeslepen’

DJ Dimitri maakte begin jaren negentig de opkomst mee van de deejay als superster. Drie jaar geleden stopte hij en ging hij als vrijwilliger op een ecoboerderij met verstandelijk gehandicapten aan de slag. Tot dit jaar bleek dat hij het draaien toch niet kon laten.

‘De laatste tien, twaalf jaar draaide ik op coke. Geen nachtleven zonder drugs, het maakte deel uit van mijn leven. In het begin draaide ik alleen in het weekend, maar al snel liep mijn werkweek van woensdag tot en met zondag. En dat over de hele wereld; overal in Europa, veel in Zuid-Amerika, de Verenigde Staten, Israël, Australië… Het ging maar door. Het vliegtuig in met mijn platenkoffers, afgehaald worden door een limo en dan het nachtleven in.

Het is niet dat ik niet zonder coke kon; misschien draaide ik zelfs wel beter zonder. Maar als je nog geen dertig bent, gaat het je allemaal wat makkelijker af. Daarna wordt het slopend, dat reizen, die hotels, dat uitgaan. En op een gegeven moment ben je een ster. Dat is ook zoiets. In het begin, in Heerhugowaard, was je een beetje mal als je als deejay ‘de muziek deed’. Maar dat veranderde met de opkomst van de RoXY, en uiteindelijk veranderde dat overal ter wereld. Ik was opeens de muzikant, de performer, de man die het wist. Hoe dat is? Nou ja, er staat altijd en overal een kring van mensen om je heen die allemaal wat van je willen. Niet slecht bedoeld, maar het kost enorm veel energie. ‘Hoe is het?’ ‘Wat draait er?’ ‘Wat gebeurt er?’ ‘Waar treed je op?’ ‘Wat ben je goed.’ ‘Wat gaan we doen?’ ‘Ga je mee uit?’ Dat ging zo tijdens mijn werk én als ik uitging. Dan ging ik vol goede moed naar Paradiso om ook eens wat te zien, maar uiteindelijk zat ik in de kleedkamer omdat het niet te doen was.

Het ging echt ver. Om een voorbeeldje te geven: een meisje had uitgevonden waar ik woonde en brak gewoon in. Dan ging ze bij me in bad zitten. Belde een vriend van me naar mijn huis en nam zij op. Hij hoorde water lopen, dus hij vroeg: ‘Maar wie ben je dan en wat ben je aan het doen?’ ‘Nou, ik wacht op Dimitri en ik ga nu even een bad nemen.’ Toen ik thuiskwam, kwam ze naakt de trap afgelopen met een handdoek als een tulband om haar hoofd. Dat is daarna nog een paar keer gebeurd. Rare dingen. Bijvoorbeeld een plattegrond van mijn huis op de keukentafel waarop met pijlen was aangegeven waar je naar binnen kon. Dan kwam ook de politie er bij, maar ik liet het meestal maar zo. Het is een constante druk, de een gaat daar beter mee om dan de ander. En er is altijd wel iemand die wat te snuiven heeft.


Die boerderij, die Noorderhoeve, dat was zo’n ontzettend ander verhaal. Opstaan, daar naartoe, de hele dag met kinderen bezig, buiten, tussen het mais, de druilerige winters ook. Jezelf terugvinden, dat was het wel. Er was bijvoorbeeld een meisje, Annemarieke, met het syndroom van Down – die was heel bijdehand. Dan deden we de koeiencursus; we gingen met een groepje de wei in en kregen uitleg over de vier magen van de koe, het herkauwen enzovoort. Kwam er een man voorbij die vroeg wat we nu allemaal aan het doen waren. Ik leg het uit, waarop hij zegt: ‘Nou, dat is buitengewoon, zeg.’ Zegt Annemarieke: ‘Nee hoor, dat is gewoon buiten.’ Dat soort dingen. Van dat soort échte dingen kreeg ik een goed humeur, waardoor ik weer een tijdje voort kon.

Langzaam maar zeker kreeg ik mijn energie terug. Ik vond voor het eerst sinds tijden de muziek ook weer interessant. Ik kreeg weer gewoon zin om, zoals ik dat altijd gedaan had, met mijn platen in een aantal uren een verhaal te vertellen. Met hightech soul, met heel veel energie er in, maar ook menselijk: met akkoorden, met melodieën. En zo ben ik weer begonnen. Ik heb het 23 jaar gedaan, dus ik ken het klappen van de zweep. Ik kan het nu veel zakelijker aanpakken; nuchterder, zelf muziek maken en die dan nu wel op het juiste moment uitbrengen. Men gaat mij geen sterrendom meer aansmeren. Het was dom van me om me in die maalstroom mee te laten slepen. Ik blijf bij de muziek, bij waarom ik begonnen ben. Het is een nuchterder operatie nu; gezonder, zonder coke dit keer.”

Volgende keer: Joop Braakhekke

Gijs De Swarte