U kunt wel gaan…

Drie comebacks die, net als die van Billy Idol, ook best achterwege hadden mogen blijven, en de tastbare resultaten ervan.

UB40 – Labour of Love IV (2010). UB40 is door een reeks conflicten uiteengevallen en heeft zanger Ali Campbell verloren (hij werd vervangen door zijn broer Duncan). De band tourt nog, maar vernieuwend is het allang niet meer. Ten tijde van het eerste Labour of Love-album uit 1983, waren de zoete reggaecovers (Red red wine, Cherry Oh Baby) eigenlijk al een zonde, maar 27 jaar later gewoon een nieuwe collectie van dit soort nummers uitbrengen is ronduit slap. UB40 wordt pas weer interessant als de band terugkeert naar de serieuze reggae van de bij de huidige fans vergeten albums Signing Off (1980) en Present Arms (1981).

The Cult – Born into This (2007). Eigenlijk lijkt The Cult zich met de titel van dit album al te willen verdedigen tegen kritiek. Maar wie Born into This, het eerste album na zes jaar stilte, draait na het horen van de klassieke Cult-plaat Love (1985), snapt het verschil meteen. Die laatste stak met nummers als She Sells Sanctuary ver boven de grijze middenmoot uit. Born into This ís die grijze middenmoot.

Ray Manzarek and Robbie Krieger of The Doors. Albums onder de naam The Doors maken ze niet meer, maar gitarist Krieger en toetsenist Manzarek blijven maar optreden met The Doors-hits. Leuk detail: Ian Astbury van The Cult was een tijdje hun zanger, voor hij de draad opnieuw oppakte met zijn eigen band. Manzarek en Krieger veranderen hun naam bijna jaarlijks wegens juridische conflicten (van The Doors naar Riders on the storm naar Manzarek-Krieger naar Ray Manzarek and Robbie Krieger of The Doors), en hoewel ze begenadigde muzikanten zijn, worden de optredens steeds plichtmatiger. Light my Fire is een prachtig nummer, maar het kon nu eenmaal het best gezongen worden door Jim Morrison. The Doors zijn dood. Kan iemand dat aan Manzarek en Krieger vertellen?

import nostalgie