TV

Aandacht is fijn. Persoonlijk heb ik er geen enkel bezwaar tegen erkend te worden als tv-deskundige. Toen ik voor deze column werd gevraagd, zei ik dan ook onmiddellijk ‘ja’. Het was logisch dat er ook nog eens een weliswaar armetierig (zeg maar gerust: symbolisch) honorarium tegenover stond. Dat is niet ongewoon als je door een krant of tijdschrift wordt gevraagd een bijdrage te leveren.

Bij de radio en de televisie denken ze daar heel anders over. Je put uit dezelfde bron van kennis en ervaring, maar het is gnant, zelfs wel shocking om voor een interviewtje een gage te vragen. Een flesje wijn in een kistje is wel het maximum dat je er uit kunt slepen.

In de week dat al dat nieuwe spul op de televisie losbarstte, begon mijn eigen gratuite meningendiarree mij danig de strot uit te komen. Vooral ook omdat ik zwaar in herhalingen viel. Je komt eens op een lekker zinnetje en voor je het weet gooi je dat er keer op keer uit. “Als dat een aanwinst is, is mijn maagzuur het ook…” Brrr. Wat ik vond van Ochtendspits en Uitgesproken en Nieuwsuur was ongetwijfeld interessant en pittig geformuleerd, maar dreigde voor mijn primaire podium, HP/De Tijd, als tweedehandsje in de aanbieding te komen (zie pagina 26). Een enkele redacteur had begrip voor mijn weigerachtige gedrag, maar vaker kreeg ik het gevoel dat ze mij een zak vonden die wel erg naast zijn schoenen was gaan lopen. Toch hield ik voet bij stuk. Sorry RTL Boulevard, Adformatie, Trouw, ANP, GPD, Al maakte ik natuurlijk wel een uitzondering voor De Wereld Draait Door, BNR, Opium Radio en PowNews… |

Bert van der Veer