Openhartig

Als een ongelukkige jeugd de voorwaarde is voor een succesvolle carrière, dan heeft de Amerikaanse singer-songwriter Shelby Lynne een droomstart gehad. Op de oprit van het ouderlijk huis schoot haar gewelddadige, drankzuchtige vader voor de ogen van zijn kinderen eerst zijn vrouw dood om vervolgens de hand aan zichzelf te slaan. Lynne was toen zeventien. Kort daarna verhuisde ze naar Nashville om haar eerste opnamen te maken, demo’s die in 1988 leidden tot een bescheiden duethitje met George Jones. Toch zou het nog ruim tien jaar en een handvol albums duren voordat zij in 2000 doorbrak met het bejubelde I Am Shelby Lynne. Dat succes maakte geen eind aan de reeks ruzies die Lynne had met de platenindustrie. Ook Tears, Lies, And Alibis zou er niet zijn gekomen als het aan het label had gelegen voor wie zij de plaat aanvankelijk opnam. Toen Lynne aankwam met tien zelf geschreven en in haar thuis-studio opgenomen songs, stond de platenbaas erop dat het repertoire opgeleukt en opgepoetst moest worden door een producer van naam. Lynne weigerde en produceerde en releaste het album zelf. Tears, Lies, And Alibis klinkt als de plaat die Lynne altijd al had willen maken. Vaak zijn alleen de zangeres en haar gitaar maar te horen – en dat is meer dan genoeg. Integer en soms pijnlijk openhartig – ‘crawling in my skin my body’s aging… I’m just like an old dog searching for a porch to lie on’ – vertelt zij haar verhalen. En omdat hier een vrouw aan het woord is die het leven heeft geleefd, geloof je ieder woord.

Ruud Meijer