Huzarenstuk

Een maand geleden schreef Janine Jansen op haar website dat ze op doktersadvies al haar concerten moest afzeggen. De topvioliste is overwerkt en moet een tijdje volledige rust nemen om de batterijen weer op te laden. Het feit dat haar nieuwe album, Beau Soir, op de dag van de release al goud is, moet voor haar een zonnestraaltje in deze donkere periode zijn. Het is een opmerkelijke prestatie om met een recitalalbum (Jansens eerste) de gouden status te bereiken, een huzarenstukje dat heel dubbel voor haar moet voelen. Want om in de klassieke wereld platen te verkopen, moet je – vooral als vrouw – niet alleen mooi, charismatisch en mega-getalenteerd zijn, maar ook de wil en de tomeloze energie hebben om die talenten voortdurend te laten zien. En dat laatste heeft Jansen – net iets te veel, blijkt nu – gedaan. Maar nu Beau Soir dus. Als pleister op de wonde een album vol prachtige Franse muziek, die Jansen net zo charismatisch en teder speelt als zij overkomt. Ook qua repertoirekeuze is dit een typisch ‘Janine-album’. Naast een wat ‘moeilijker’ werk – Thème et Variations van Messiaen – schaamt zij zich niet voor een publiekstrekkertje als Clair de Lune van Debussy. Opmerkelijk ook de keuze voor twee stukken van Richard Dubugnon, een neo-impressionist wiens composities toch een beetje balanceren op de grens tussen pastiche en authenticiteit. Een even betoverend als gedurfd album dus, dat menigeen zal doen verlangen naar de eerstvolgende live recital met dit werk. Want Janine Jansen moet je niet alleen horen, maar ook zien. Laten we hopen dat het snel weer kan.

Ruud Meijer