Een stralend tweede leven

Lizz Wright Fellowship, 4 sterren.

Na-aperij of de tijdgeest? Of is dat hetzelfde? Van voormalig tieneridool Tom Jones tot jazzgitarist John Scofield, iedereen is ineens aan de gospel. Wat tot voor kort alleen te horen was op de EO-landdag is nu ineens hip & happening. Lizz Wright is de volgende in het rijtje. Zoals bij zo vele Afro-Amerikanen werd de gospel er bij haar met de paplepel in gegoten, dus dat het er dan ook weer uit komt is niet zo verwonderlijk. Verwonderlijk is wel de manier waarop Wright haar gospelroots heeft gebruikt om tot iets geheel eigens te komen. De zangeres die bij het verschijnen van haar debuutalbum, Salt, in een adem werd genoemd met de grote Cassandra Wilson maakte met Fellowship misschien wel haar beste album tot nu toe. Op haar vorige platen – Dreaming Wide Awake, The Orchard – laveerde zij nog behendig tussen stijlen als blues, r&b, soul en jazz door zonder echt ergens met overtuiging haar vlag in de grond te steken. Luisterend naar Fellowship, van de eerste paukenslagen tot en met de laatste wegstervende klanken van Amazing Grace, denk je: ja, de echte Lizz Wright is opgestaan. Naast traditionele gospelliederen heeft Wright ook een aantal minder voor de hand liggende songs opgenomen van evenmin voor de hand liggende componisten. Met haar warme, volle stem geeft zij de pennenvruchten van Meshell Ndegeocello, Eric Clapton, Jimi Hendrix en Joan Wasser (Joan As Police Woman) een stralend tweede leven. Dus na-aperij of tijdgeest: het oprechte resultaat mag er zijn.

Ruud Meijer