Ruzie met iedereen

Ruzie met iedereen – wordt dat het lot van Nederland, zolang het Wilders niet kan schelen wie er onder hem als premier dient? Niet alleen hebben Angela Merkel en Luc Dehaene al op ongekende wijze hun terechte bezwaren tegen Verhagens geesteskind bij hun Nederlandse zusterpartij kenbaar gemaakt nog vóór de regering is aangetreden. Ook dreigt er al heel concreet ruzie met de Vlamingen, nu Rutte op eerdere afspraken wil terugkomen waar het de Hedwigepolder betreft. Deze evidente poging tot omkoping van het koppige, Zeeuwse CDA-Kamerlid Koppejan – of die werkelijk geholpen heeft, weten we niet, misschien waren Maximes normale methodes van chicaneren, schelden, schreeuwen en dreigen afdoende, maar de verdenking ligt er – heeft bij de zuiderburen nu al tot begrijpelijke verontwaardiging geleid. Was het niet juist Verhagen die vorig jaar, toen de Vlamingen boos werden omdat Nederland de verplichting om de Westerschelde uit te baggeren niet nakwam, met Balkenende ruzie maakte over de schending van internationale verdragen? Begrijpelijk dat hij, nu hij zelf zijn handtekening onder verdragsschending zet, het ministerschap van BuZa niet meer lust. Hier wordt duidelijk goed nabuurschap opgeofferd aan interne coalitiebelangen – een begin dat weinig goeds voor de toekomst belooft, want veel van Wilders’ nationale internationale intenties staan haaks op de belangen en mogelijkheden van Nederland.

Net waren de door Balkenendes populistische draai van toentertijd hevig verstoorde verhoudingen weer een beetje hersteld, of Den Haag schoffeert de zuiderburen opnieuw. Een nieuw onderzoek met als doel ontpoldering tegen te houden, is terecht door de vorige hoofdonderzoeker Nijpels als onzinnig naar de prullenmand verwezen. Er valt niets te onderzoeken, er is geen alternatief, tenminste, als Nederland zich een beetje fatsoenlijk aan zijn afspraken wil houden. En doet het dat niet, dan keert zich dat in volgende gevallen onvermijdelijk tegen Nederland zelf. Die volgende gevallen dienen zich nu al aan.

Op zijn Berlijnse praatje beschuldigde Wilders bondskanselier Merkel er in feite van een ‘nieuw fascistisch gevaar’ geen strobreed in de weg te leggen. Dat zal de toch al beperkte Duitse bereidheid niet vergroten om Den Haag te helpen de Nederlandse afdracht aan Europa te verminderen. Het regeerakkoord – van de voorgenomen achttien miljard aan bezuinigingen moet een miljard uit Brussel komen – is op drijfzand gebouwd. En dat geldt ook voor andere invullingen van de bezuinigingen.

Meer efficiency en voor zes miljard minder aan ambtenaren! Wie zulke onzin gelooft mag het zeggen – het wordt al dertig jaar lang gepropageerd en geprobeerd, en er komen alleen maar ambtenaren bij. De reden: bij elke misstand roept de Kamer, uit angst voor het volk, om overheidsingrijpen – en dat kost een lieve duit aan ambtenaren. Pas als een VVD’er zou zeggen: ingezakte dijken, grijpgrage paters – daar gaan wij niet over, u bouwt maar uw eigen dijk en grijpt die pater zelf maar in z’n kruis, dan heeft hij een punt. Maar de eerste politicus die dat durft, moet nog geboren worden.


Voorbij Zundert en Zevenaar zal het de wereld uiteraard worst zijn hoe wij dit probleem oplossen, maar dat geldt niet voor hoe wij als Nederland omgaan met het buitenland. Als eerste bleef reeds de Indonesische president Yudhoyono thuis. Officieel is de aanleiding de arrestatiepoging van de zijde van de RMS.Dat het iets te maken zou hebben met de ambassadeursaffaire en Verhagens knieval voor Wilders, die iedereen ongeremd beledigt maar zelf altijd direct diep beledigd is als er dan eens wat wordt teruggezegd, wordt van Indonesische zijde natuurlijk ontkend. En ook BuZa zal, ongeacht of het toch een rol heeft gespeeld, steevast ontkennen, want erkennen dat het wél een rol gespeeld zou hebben, haalt de basis onder het gedoogakkoord – Wilders mag wereldwijd over de islam brullen wat hij wil – weg. En dat – en niet het Nederlandse belang – gaat bij deze coalitie voor.

Dat Jakarta het RMS-incident aangrijpt, nu zich dat heeft voorgedaan, is evenzeer begrijpelijk omdat dat voor de diplomatieke wereld een legitieme reden is. Maar dat sluit geenszins uit dat Yudhoyono beseft dat hij rekening moet houden met de moslimbevolking in eigen land, waarvan een deel als reactie op de verbale agressiviteit van enkele westerse politici zelf verder radicaliseert.

Door het te gooien op de voor alle Indonesiërs herkenbare belediging van hun staatshoofd en het voor nationalisten onomstreden Molukkenbeleid van Jakarta, kan Yudhoyono de religieuze gevoeligheden stilzwijgend links laten liggen zonder de daarvoor gevoeligen te schofferen. Want reken maar dat die óók spelen. En beslist niet voor de laatste keer.

import thomas von der dunk