Bij Geerts gratie

Zou Wilders vorige week wel goed hebben opgelet? Of heeft de nieuwestaatssecretaris van BuitenlandseZaken zélf niet goed opgelet? Hoe is het mogelijk dat Ben Knapen op basis van zijn eigen opvattingen en op die van de gedoogpartner er bij Geerts biechtstoelproceduredoorheen is geglipt? Is dit de CDA-wendbaarheid ten top? Of is dit een stille coup?

’t Is hier immers net Afghanistan: ook dáár ligt de feitelijke macht niet bij de officiële ambtsdragers van de staat, maar moet je voor een effectief fiat voor je plannen bij obscure krijgsheren zonder enige formele functie langs. Onze Grote Volksleider had immers bedongen dat hij door Rutte in de keuze van kandidaat-bewindslieden zou worden gekend.

Hoe lang zou het duren tot het bij de nieuwe Nederlandse ambtsdragers begint te dagen dat zij zich, omwille van hun politieke overleven, in een situatie van door Wilders gedicteerde Sachzwang hebben begeven? Dat zij beseffen: wij zitten in een fuik en kunnen niet meer terug? De taak voor de linkse oppositie is helder: de kiezer de totale afhankelijkheid van de PVV duidelijk maken, waarin CDA en VVD zichzelf hebben gemanoeuvreerd.

Vandaar dat Gerd Leers, de nieuwe minister van Integratie, die zich in het verleden kritisch had uitgelaten over het inderdaad van vergaande integratie in Nederland getuigende grofheidsgehalte van Wilders, nu even wat aan Wilders uit te leggen had voordat hij het kabinet in mocht.

Maar dat zou ook moeten gelden voor Ben Knapen – niet alleen vanwege de smet die aan hem kleeft sinds hij als PCM-bestuurder aan de Apax-roofoverval op zijn krantenconcern anderhalf miljoen euro heeft verdiend; daar heeft de SP al terecht attent op gemaakt na het bekend worden van zijn benoeming. Het geldt tevens voor zijn politieke opvattingen.

Het kan zijn dat Wilders het NRC, waaraan Knapen tot vorige week als columnist verbonden was, als verfoeide ‘linkse huiskerkkrant’ principieel niet leest. Want wat Knapen daar jarenlang schreef was meestal verstandig, en ging dus lijnrecht tegen Wilders in. Knapen benadrukte het belang van een open blik naar buiten, van een grote rol voor de EU bij de invoering van een duurzame en sociale economische politiek. Met klem keerde hij zich tegen de anti-islamhysterie die Nederland – en vooral menig dolend medecolumnist – sinds Fortuyn in zijn greep houdt. Ook zonder Geert de Verschrikkelijke bij naam te noemen keerde hij zich scherp tegen diens geest. Hoe zou hij, wetend van het belang van een goede verstandhouding met de islamitische wereld, tegen de derhalve potsierlijke pro-Israëlpolitiek aankijken die deze coalitie voor ons in petto heeft?


Deze man wordt nu immers staatssecretaris voor Europese Zaken en Ontwikkelingssamenwerking voor het meest eurofobe en xenofobe bewind dat ons land sinds 1945 gekend heeft. Vooral ten aanzien van Indonesië is dat niet zonder belang. Nog niet zo lang geleden bekritiseerde Knapen fel de wie-niet-voor-ons-is-is-tegen-ons-houding van Bush, zodra die op het grootste moslimland zou worden toegepast. Het is precies dit primitivisme, dat in elke ‘echte’ moslim een verkapte fundamentalistische terrorist ontwaart, dat PVV-ideoloog Martin Bosma nu in zijn nieuwe boek als officiële partijlijn propageert.

Dat is dus de gedoogpartner met wie Knapen straks in de Kamer zaken moet doen, en die reeds een aantal paragrafen van het regeerakkoord met haar paranoïde wereldbeeld heeft geïnfecteerd. Dat betekent dus van tweeën één: ofwel moet Knapen een ongelofelijke lenigheid van geest tonen door zijn eigen denkbeelden, gebaseerd op kennis van de wijde wereld die achter Venlo ligt, te verloochenen. Ofwel hij komt, als hij doet wat in het belang van Nederland is, voortdurend met Wilders’ demoniseringsbrigade in conflict.

Dat geldt ook voor Europa, waar hem een onmogelijke taak wacht als hij alle onzin in het regeerakkoord serieus zou nemen – speciaal het vreemdelingen- en asielbeleid. In Brussel zal men Nederland dan als getikt beschouwen, aldus het commentaar van Daniel Cohn Bendit.

Nu is die natuurlijk als Groene Linkse Kerk besmet. Maar voor vingeraflikkend PVV-Nederland vormt Nigel Farage, anti-Europees europarlementariër voor de isolationistische United Kingdom Independent Party, vast wel een onverdachte bron. Diens reactie, toen hem de Europese kabinetsvoornemens werden voorgelegd: ik ben er erg voor, maar het is politiek totaal onhaalbaar. Wil je dat, dan moet je uit de EU. En dat gaat, bij alle bereidheid om Wilders naar de mond te praten, zelfs de twee partijen die sinds donderdag bij de gratie Geerts dit land regeren, nog altijd net te ver.

import thomas van den dunk