Cynisch dameoffer

Dat talent niet per se een vereiste is voor het verkrijgen van een sterrenstatus mag genoegzaam bekend worden verondersteld. Het meest voor de hand liggende voorbeeld is natuurlijk Paris Hilton, die het beroemd zijn om het beroemd zijn naar nieuwe hoogten heeft gestuwd. Dat Madonna als zangeres noch als actrice een hoogvlieger is, neemt niet weg dat ze in beide hoedanigheden wereldberoemd is geworden. Inmiddels is Madonna rechts ingehaald door Lady Gaga, die demonsteert dat een extravagante garderobe en het aanhoudend debiteren van de tekst “Rah-rah! Roma-roma-mamaa! Ga-ga-ooh-la-la!” volstaan om in de tophonderd van meest invloedrijke mensen verzeild te raken.

Aan de andere kant van het spectrum zijn er – zelfs binnen Hollywood – mensen die voortdurend uitzonderlijke prestaties leveren maar daar slechts mondjesmaat roem aan ontlenen. Naomi Watts bijvoorbeeld. Toen ze tien jaar geleden door Dick Maas werd geregisseerd in de thriller Down was ze volslagen onbekend. Sindsdien werkte ze met Woody Allen, Michael Haneke en David Lynch. Verder was ze de love interest van King Kong, kreeg ze een Oscarnominatie voor 21 Grams en zette ze een ijzersterke acteerprestatie neer in de thriller Eastern Promises. Daarmee verwierf ze het respect van veel filmliefhebbers, maar een ‘ster’ is ze eigenlijk nooit geworden. Vraag op straat honderd voorbijgangers wie Naomi Watts is en evenzovele glazige blikken zullen u ten deel vallen.

Dat Watts momenteel in de Nederlandse bioscopen schittert in twee films zal daar vermoedelijk geen verandering in brengen. In het aangrijpende Mother and Child speelt ze een zelfbewuste jonge vrouw die emotioneel uit balans wordt gebracht als ze verneemt dat haar biologische moeder (die ze nooit gekend heeft) contact zoekt. En in de politieke thriller Fair Game is Watts te zien als een doortastende CIA-agente wier voorspoedige carrière abrupt wordt afgebroken als haar identiteit wordt onthuld.

Die omschrijving wekt wellicht de suggestie dat we te maken hebben met een actiethriller. Ook de naam van regisseur Doug Liman (The Bourne Identity) lijkt in die richting te wijzen. Met uitzondering van enkele (uiterst realistische) beelden van gewelddadigheden in Irak bevat Fair Game echter géén schietpartijen of explosies. Dit is het waar gebeurde verhaal van CIA-agente Valerie Plame (Watts) die door medewerkers van vice-president Dick Cheney werd geslachtofferd toen die een appeltje te schillen hadden met haar echtgenoot. Deze Joe Wilson (Sean Penn) was naar Niger gereisd om te onderzoeken of dat land verrijkt uranium aan Saddam Hoessein had verkocht. Nee, luidde zijn conclusie. Door de regering-Bush werd dat uitgelegd als: ja. Wilson was zo brutaal daar in The New York Times kritiek op te uiten. Een week later was de identiteit van zijn vrouw ‘gelekt’, waarmee in een moeite door ook de levens van haar contactpersonen in gevaar waren gebracht.


Eén man (Scooter Libby) nam de schuld op zich, en ontliep zijn straf omdat president Bush hem onmiddellijk gratie verleende. Fair Game is een sterke, intrigerende film, die maar weer eens bewijst dat de politieke werkelijkheid onwaarschijnlijker en beangstigender is dan de fantasie, én dat Naomi Watts een voortreffelijke actrice is.

Erik Spaans

Fair Game. Regie: Doug Liman. Vanaf 18 november in de bioscoop.

Toy Story 3 (-) – Lee Unkrich

Sex & The City 2 (-) – Michael Patrick King

The Pacific (-) Robin Hood (2) – Ridley

Scott Iron Man 2 (1) – John Favreau

Grey’s Anatomy – Season 6 ( -)

A-Team (-) – Joe Carnahan

Brooklyn’s Finest (-) Antoine Fuqua

Glee – Season 1-1 Life (-)

Tussen haakjes de klassering van de vorige keer. Deze toptien is tot stand gekomen op basis van de verkopen bij GfK Dutch Charts.

Meer leuke content? Like ons op Facebook

import muziek