De televisie grossiert erin: mannen van een zekere leeftijd die hardnekkig blijven doen alsof ze zeventien zijn. Die van voetbal, keten en van elkaar houden en die dan ook voortdurend in elkaars programma’s aanschuiven. Over de ondragelijke lichtheid van Matthijs, Hugo, Jan en hun vriendjes.
Zeventien was de absolute leeftijd van Harry Mulisch, de ‘leeftijd van mijn ziel’. De uitspraak kwam in al zijn necrologieën terug. “Toen ik zeventien was, wilde ik een boek schrijven over Alles. Meer jongens hebben dat. Maar als die vijftig zijn, vinden ze zoiets kinderachtig. Ik niet.”
Mulisch was ondanks zijn beweerde ‘absolute leeftijd’ in alles een heer, een toonbeeld van eruditie, beschaving en goede smaak. Sinds zijn dood valt des te meer op dat er op tv alleen nog maar jongens van zeventien voorbij lijken te komen. Dat wil zeggen: mannen van tegen de vijftig of daar overheen die er ook daadwerkelijk úit willen zien als zeventien. Vaak hebben ze lang haar, lopen ze in gatenjeans en dragen ze cowboylaarzen of All Stars. Ze rijden in heel oude maar gereviseerde Mercedes SLK-roadsters of van die enorme Amerikaanse bakken en spelen in popbandjes. Als geen ander verstaan deze lads de aloude kunst van het keten.
Jongensmannen.
Vooral de televisie grossiert erin. Presentator Matthijs van Nieuwkerk is er een. Zijn dagelijkse programma De Wereld Draait Door is de huiskamer voor een heleboel vriendjes die er geregeld op bezoek komen, voor wat kleine praat of om ongegeneerd hun waar aan te prijzen. Wij noemen Jan Mulder, Hugo Borst, Nico Dijkshoorn, Wilfried de Jong, Youp van ’t Hek en Henk Spaan. Bij leven hoorde ook Martin Bril erbij. Op de achtergrond maar altijd aanwezig bij vernissages van hun vrienden: Kees van Kooten en Remco Campert.
Lees het gehele artikel in de HP/De Tijd van deze week.
Stelletje overbetaalde simpele eikels zijn het.
@Koos Boos: Dank je voor je reactie, we hebben er opnieuw niks aan gehad.
@ Koos Boos,
Tja ik zou er heel wat voor over hebben om jou te zien stumperen op de buis. die mensen verdienen zoveel omdat ze een gave hebben, Mathijs bijvoorbeeld houd mij iedere dag 1 uur aan de buis gekluisterd en dat is voor mij, als ADHDer, een hele knappe prestatie!!!
Mjah, soms kijk ik eens naar DWDD, maar ik kan niet zo goed tegen die presentator, te ijdel, wellicht wat narcistisch schat ik zo in.
Het leuke aan het programma is, de wel bespraakte manier van praten van Mathijs van Nieuwkerk
Dit is echt vernieuwend en beschaafd in mijn beleving .Het aan schuiven dat is waarschijnlijk noodzakelijk om tot dit resultaat te komen.
Inderdaad een treurige verzameling schreeuwerig brutale iedereen in de rede vallende mastodonten die vast bijdroegen aan de door vaak dezelfde lieden betreurde verhuftering van omgangsvormen. DWDD betekent voor mij meestal ‘zap snel door’. Alles gaat immers ook op ADHD snelheid (teveel cokegebruik?), dat men meestal een gast teveel heeft om nog een beetje diepgang te krijgen, dat het een inmiddels voorspelbare ‘apenrots’ is waar qua ideëen intussen rafelige habituees elkaar ongegeneerd zitten te vlooien. Allang even vluchtige als overbodige televisie. De VARA is inmiddels al even karikaturaal als de EO of nieuwkomer WNL. Opvallen is de norm, getoetst aan (hersen)schimmen van oude idealen.
Op de radio bij de publieke omroep hoor je het ook. Een aanhoudende kakafonie van ijdele voortdurend ironiserend pratende kleine zelfstandigen die op ADHD snelheid de oude verzuiling van het nieuws doen herleven. Ook al is er weinig verschil qua stijl en meestal slechts een vage herinnering aan de oude ideologie van de eigen vereniging. Met human interest over de meest bizarre onderwerpen probeert men op te vallen en ‘voorlichting’ te geven. Zie MAX met de hartoperatie.
Ik luister en kijk steeds liever naar ‘slow’ documentaires, gelukkig dankzij internet ook beter beschikbaar, de meeste nieuwsachtige shows gaan steeds vaker uit. Een verademing.
Ik zie een clubje “alte Kameraden” in een oud dorpscafé !
Altijd nostalgisch pratend over hun stokpaardjes.
Maar … waarom niet ???