Samenzang van genres

“Een vrouw op een bank leest het gras om haar heen als een krant, dus dat kan,” declameert zangeres Helen Botman op het nieuwe album Harmoniepark van het Noord-Hollandse La Luna. De band noemde hun vierde album naar het gelijknamige prozagedicht van de Belgische dichter Bart Moeyaert, een poëtische ode aan de verbeeldingskracht en de overtuiging dat, wanneer je maar blijft geloven, zelfs het onmogelijke mogelijk is.

Het is een thematiek die als een rode draad door dit nieuwe La Luna-project heen loopt. De band nodigde dichters uit heel Europa uit om teksten te schrijven die door het componistencollectief van muziek werd voorzien. En om van Harmoniepark helemaal een multidisciplinaire gebeurtenis te maken, vroeg de groep aan kunstenares Mieke de Haan om elk lied in een schilderij of tekening te vangen. Dat resulteerde in een meer dan twintig pagina’s tellend cd-boekje.

Muzikaal gezien weigert La Luna, net als op de vorige albums, nog steeds om voor één taal of één stijl te kiezen. Pop, world, jazz, chanson: de muziek van de band is een wonderlijke samenzang van genres, die door de organische mix weer een stijl op zich geworden is – namelijk die van La Luna zelf. Daarbovenuit zweven de glasheldere vocalen van Botman, die vanuit haar toren van Babel het wel en wee van het leven bezingt. En dat maakt Harmoniepark tot het klinkende bewijs dat zelfs het onmogelijke mogelijk is.

Ruud Meijer