Het verhaal neemt ons mee naar Dagestan, een autonome Russische Republiek in de Kaukasus aan de Kaspische Zee. Het geeft een smakelijk inkijkje in hoe de lokale elite een driedaags bacchanaal viert tegen de achtergrond van een op zijn zachtst gezegd complexe politieke situatie.
We schrijven augustus 2006. De vader van de bruidegom, Gadzhi Makhachev, is een machtig en rijk man. Niet alleen neemt hij zitting in de Russische Doema, ook staat hij aan het hoofd van Dagastan Oil.
Macht en welvaart in een voormalig Oostblokland eisen soms ook hun tol. De schrijver over de auto waarin Gadhzi de bruid op laat halen: “Gadzhi gave us a lift in the Rolls once in Moscow, but the legroom was somewhat constricted by the presence of a Kalashnikov carbine at our feet. Gadzhi has survived numerous assassination attempts, as have most of the still-living leaders of Dagestan.”
Onder de gasten zijn talloze belangrijke politici, zakenlui en andere kopstukken. Maar ook Olympisch worstelaar Vakha, die volgens de schrijver voortdurend dronken is. Sowieso is het consumeren van immense hoeveelheden wodka de belangrijkste bezigheid voor de meeste gasten: “The alcohol consumption before, during and after this Muslim wedding was stupendous.”
Over het voedsel zegt de auteur: “The cooks seemed to keep whole sheep and whole cows boiling in a cauldron somewhere day and night, dumping disjointed fragments of the carcass on the tables whenever someone entered the room.”
Ook het entertainment was goed voor elkaar. Helaas moest de topact, de Syrische zanger Avreem Russo, afzeggen omdat hij een paar dagen voor de bruiloft is neergeschoten, maar er zijn volop bands waar op gedanst wordt: “Every so often someone would shower the dancers with money - there were some thousand ruble notes but the currency of choice was the U.S. hundred dollar bill. The floor was covered with them.”
In het vertrouwelijke document kan verder genoten worden van een aanvaring met een dronken kolonel, de ‘gold-plate semi-automatic’ die achteloos onder de broekriem van de president van Tsjetsjenië gestoken is en ‘stupendously fat guests’ die de lezginkas dansen.
Ik kan niet anders zeggen, dan dat dit de allersmakelijkste non-fictie is die ik in tijden gelezen heb. Lees het hele verhaal op Wikileaks en geniet!
Dennis Mikkelsen doet ‘iets met internet’ bij de uitgever van HP/De Tijd. En hij twittert ook.
Zie ook:
- Wikileaks: Maxime Verhagen ‘will be a solid and effective friend’
- Klokkenluiders onder elkaar: ‘WikiLeaks is fake’
