Fascinerend klanklandschap

The Dangerous Return, de derde cd van Gabriel Rios, is een atypische popplaat geworden. Of moeten we misschien stellen dat het avant-gardistische eclecticisme van indie-artiesten als Sufjan Stevens of Patrick Wilson is doorgebroken naar de mainstream? Hoe het ook zij: Rios wilde een plaat maken met muziek die hij zelf kwalificeert als pre-pop. Voor een deel komt dit opmerkelijke album voort uit de optredens die Rios deed met jazzpianist Jef Neve en Kobe Proesmans, de beste percussionist van België. Rios, de Belgische Puerto Ricaan die inmiddels is verhuisd naar New York, kreeg tijdens het werken met deze twee grootheden de smaak van de akoestische muziek te pakken. En dat in een stijl die rakelings langs de eilandjes van klassiek, jazz, musical en modern scheert zonder daar voet aan land te zetten. Wat je dan krijgt, noemde Rios The Dangerous Return, een terugkomst die wellicht niet gevaarlijk maar toch zeker riskant is, omdat de hij weigerde op de lauweren van de succesalbums Ghostboy en Angelhead of een hitje als Broad Daylight te rusten. Een stem, een gitaar, een trommel en een stoet van blaas- en strijkinstrumenten vormen het klanklandschap waarin Rios’ wendbare stem zich hoorbaar thuis voelt. Voeg daar de onorthodoxe structuur van de songs aan toe en je krijgt een luisterervaring die een van de opmerkelijkste van dit jaar mag heten.

import muziek