Exclusief: zwartboek Inholland

Hogeschool Inholland maakt momenteel reclame voor zijn open dagen. Maar wie belangstelling heeft voor een opleiding aan het omstreden hbo-instituut, doet er goed aan het verhaal te lezen van iemand die er acht jaar heeft gewerkt. Deel 1 van een driedelige serie over het gevecht tussen een leraar en een megalomane leerfabriek.

Dit tijdschrift staat bekend om zijn undercoverreportages. Het is een uitstekend middel om de werkelijkheid achter de slogans, de verkooppraatjes en de persberichten te laten zien. Liefst zelfs van héél dichtbij. Ik heb acht jaar als docent journalistiek bij Hogeschool Inholland gewerkt en de problemen van dit omstreden instituut (ondermaats onderwijs, ruzies in de top en en fraude met diploma’s) van dichtbij meegemaakt. Dit is mijn verhaal. Ik hoop dat het lezers en onderwijsbestuurders aanzet tot nadenken over een beter hbo.

Het is september 2002. Ik ben sinds dertien jaar copywriter en freelance journalist voor kranten en tijdschriften, en sinds zes jaar woonachtig in de omgeving van Rotterdam. Geruggesteund door vijf tot tien trouwe opdracht-gevers heb ik een aardige praktijk opgebouwd, maar ik ben van het nieuwsgierige type: nieuwe horizonten zijn altijd welkom. Als ik via een zakelijk contact de tip krijg eens met Inholland te praten (‘ze zijn op zoek naar docenten journalistiek’) en diegene levert er meteen ook een naam en een e-mailadres bij, besluit ik tot actie over te gaan. En warempel! Binnen enkele dagen zit ik tegenover de opleidingsmanager in een chic gebouw aan de Rotterdamse Houtlaan, vlak bij de Erasmusbrug. Ik kan meteen beginnen. Kennelijk staat mijn cv garant voorvoldoende ervaring en deskundigheid. Er wordt niet gevraagd naar diploma’s of onderwijsbevoegdheden. Misschien maakt het ‘drs. Literatuurwetenschap’ veel indruk, ik weet het niet. Mijn allereerste reactie luidt dan ook: tjonge, dát gaat vlot! Als vervolgens blijkt dat ik les ga geven aan een kleinschalige, particuliere opleiding(Inholland Select Studies), een subholding van Inholland waar studenten vierduizend euro per jaar voor moeten neerleggen, begin ik een klein beetje te zweten. Zou er een dresscode zijn? Krijg ik louter bekakt pratende studenten in mijn klas? Tijdens een eerste rondleiding door het gebouw vallen me de baarmoederlijke vormen vande klaslokalen op; een luxe omgeving die veiligheid en creativiteit suggereert. De studenten zien er grotendeels gezond, afgetraind en zeer verzorgd uit. (Tja, wat wil je: vierduizend euro per jaar.)

Lees het gehele artikel in de HP/De Tijd van deze week.

Hans van Willigenburg