Kleuters, peuters en zelfs baby’s zijn voor een groeiende groep ouders geen reden meer om bij elkaar te blijven. ‘Dertigers zien het liefdesgeluk en het krijgen van kinderen vaak als twee afzonderlijke projecten.’
In de zomer van 1968, wanneer de seksuele revolutie de Amerikaanse middenklasse bereikt, scoort de countryzangeres Tammy Wynette haar grote hit met het nummer D-I-V-O-R-CE. Wynette vertelde later in een interview dat ze zo graag dat nummer zelf had geschreven, want: “De tekst sloeg precies op mijn situatie, mijn hele leven.” Wynette legde al haar gevoel in het lied over een scheidingsdrama dat een vierjarig kind treft; de moeder probeert haar vierjarige zoontje het leed van een scheiding te besparen door alle nare woorden te spellen, zodat hij de niet begrijpt welk lot hem treft. “He thinks C-U-S-T-O-D-Y spells fun or play/I spell out all the hurtin’ words and turn away/I can’t spell away this hurt/that’s drippin down my cheeck.” De tearjerker was een zomer lang op alle radiostations van zuidelijk Amerika te horen, waar het thema scheiden tot dan toe taboe was. De hit dreef Wynette in de armen van countryzanger George Jones, die diep geraakt was door haar performance – en die zelf net zijn scheidingspapieren had getekend. Jones werd weldra echtgenoot nummer drie voor Wynette, die daarna overigens nog twee keer in het huwelijksbootje zou stappen.
Bijna veertig jaar na het succes van D-I-V-O-R-C-E moeten steeds meer ouders lastige woorden spellen opdat hun kinderen niet begrijpen welk onheil het gezin boven het hoofd hangt. In Nederland is het aantal scheidingen waarbij minderjarige kinderen betrokken zijn de afgelopen tien jaar explosief toegenomen. Volgens cijfers van het Centraal Bureau Statistiek gaan jaarlijks zo’n 30.000 echtparen en 60.000 samenwonende stellen uit elkaar. Bij de echtscheidingen zijn zo’n 33.000 minderjarige kinderen betrokken, en bij de ongehuwd scheidende ouders nog eens 13.000. In totaal krijgen 70.000 inwonende kinderen (de meerderjarige dus meegerekend) te maken met een scheiding, en die worden gemiddeld steeds jonger: ongeveer de helft van al deze kinderen is onder de tien, een groeiend aantal – momenteel 15 procent – zelfs onder de vijf jaar.
Lees het gehele artikel in de HP/De Tijd van deze week.
Er wordt altijd zo dramatisch gedaan over scheiden met jonge kinderen. Terwijl het voor jonge kinderen helemaal niet erg is. Ik was vijf. En had twee huizen, twee keer Sinterklaas, twee keer Zomervakantie. Nee, mij hoorde je niet klagen!
Richie,
Alleen een ‘beetje’ jammer dat veel van die tweede klazen, tweede huisjes en tweede thuisjes vrij vaak worden genegeerd door de eerste versie daarvan.
Hoe kinderen de scheiding ervaren / verwerken is grotendeels afhankelijk van hoe ouders na de scheiding met elkaar en de kinderen omgaan. Wanneer ouders goed met elkaar blijven communiceren over de kinderen, de kinderen voorop stellen en hun eigen eventuele negatieve emoties over de andere ouder niet uiten naar de kinderen toe, maakt dit dat het goed mogelijk is dat de kinderen, hoe jong ze ook zijn, de scheiding een plaats kunnen geven en zelfs de voordelen ervan kunnen zien. Zoals de reactie van Richie laat zien.
Het inschakelen van een scheidingscoach kan ouders en kinderen hierbij helpen.
Als bij scheiding kinderen erg jong zijn, laten we zeggen tot kleuterleeftijd- is het wijzer voor de vertrekkende partner ook definitief afscheid te nemen van het kind.
Het idee dat je “vader” bent met een bexoekregeling is onzin; na een jaar ben je hetzelfde als een bezoekende oom.
Iedereen weet dat–en ontkent dat.
Maar ouder ben je als de dagelijkse beslommeringen meemaakt van een kind.
En als je directe invloed uitoefent op de dagelijkse gang van zaken.
Vader zijn op basis van een bezoekregeling is een idee fixe
Yvonne van den Berg,
Je omschrijft een zeer zeldzaam dier.
Je moest eens weten hoeveel vaders tot wanhoop worden gedreven door ‘dames’ die het verdommen ook maar ergens aan mee te werken terwijl de ‘recht’bank botweg eieren voor de duiten kiest en gemakshalve het ‘zekere’ voor het onzekere ‘kiezen’ en de kinderen in ‘bescherming’ nemen op aandringen van de advocaat van de wrakende partij..en dat dan zonder het nageslacht te hebben gehoord zolang die de gevorderde leeftijd van 12 nog niet hebben bereikt.
Paps is een barbaar, het zij zo?
http://tinyurl.com/Wraking
Onderschat de rol van de stiefmoeder niet.
Zij hitsen vaak ook de vader tegen de moeder op. Gedreven door angst hun partner aan zijn ex te verliezen.
Als moeder zijnde is dit ook heel moeilijk.
Als een stiefmoeder zich teveel met de ouderlijke relatie bemoeid en de moeder tot de grond toe afbrand, kan dit ook kwalijke gevolgen hebben voor het kind en zijn papa.
Dan heb je het wel over een paps zonder ballen jet.
“Kleuters, peuters en zelfs baby’s zijn voor een groeiende groep ouders geen reden meer om bij elkaar te blijven.”
Ik vraag me af waarom kinderen uberhaupt als een reden naar voren worden geschoven om dan maar wel bij elkaar te blijven als ‘het’ is verworden tot haat’?
Het is allang naar het land der fabelen verwezen dat het nageslacht daar ook maar iets mee op zou schieten, ik wil zelfs zover gaan dat ik daar diepgaande ervaringsdeskundige in ben.
Met de regelmaat van de klok kom je individuen tegen die ‘slachtoffer’ zijn van het 1 dan wel van het ander.
Dat heeft op zich niet zo bar veel te doen met het verwekken van nageslacht maar zoals gewoonlijk met het uitermate gestoorde verwachtingspatroontje dat een ieder als leidraad voor het leven mee heeft gekregen.
Feitelijk is dat politiek op z’n smalst, óf door beide partijen bij voorbaat ingevuld met identieke excuses en/of gedoogd als een (non)mening….debat onmogelijk.
Het potentiële verstand komt vaak pas na vele jaren…of ‘gewoon’ helemaal niet..of het werkt belangen~verstrengelend, hup, weg d’r mee…en/of je wordt té oud geacht om je met de opvoeding van de nieuwe generaties te bemoeien.
Laten we wel wezen, de planeet is 1 groot kleuterschoolplein.
Dierlijk gedrag wordt op handen gedragen maar dat zelfs baby’s geen reden meer zijn dat te overerven..tja t’is me wat hé?
Ik kan alleen maar hopen dat het nageslacht tot daadwerkelijk zelfstandig nadenken komt en daar zinnig mee omgaat, wellicht iets om in te onderwijzen voordat het ‘recht’ op erven* als excuus wordt aangeleerd om vooral zo door te gaan?
Hormonale verwachtingen worden netjes gerangschikt naast die van het maatschap via totaal ongefundeerde emoties die ‘men’ nota bene nog eens zelf opwekt ook!
*Dit kan net zoveel vormen aannemen als er excuses kunnen worden verzonnen.
En daarmee zijn we weer bij de hormonen aanbeland waar het allemaal mee begon….uiteindelijk zijn we allemaal het resultaat van dierlijke driften en een aangeleerde onwil om realiteitszin als leidraad voor het leven te hanteren.
Maar ja, bij het beeld van kinderen horen emoties, zelfs als het fictieve schatjes betreft.uit
Evert
Waarom zijn mannen dan zo dom, om wel ballen te hebben om te verwekken.
Maar achter hun onderkant blijven hobbelen.
Als het gaat om de mogelijkheid tot verwekking.
Zonder ook maar het belang van wat ze verwekt hebben in de gaten te houden.
De ellende met stiefmoeders wordt helemaal compleet als de man zonder ballen, weer verwekt heeft. De paniek slaat toe dat deze man zijn ballen wel weer eens achter na kan gaan, en het volgende slachtoffer is een feit.
Weer een kind, met een stiefmoeder en de rondedans kan weer beginnen.
Sommige mannen hebben schijnbaar ballen waar hersenen horen.
Tja jet, klaarblijkelijk levert ‘het’ wat op…daar zijn dan natuurlijk wel ‘slachtoffers’ voor nodig, die waren er al volop voordat er sprake van bevruchting was.
Maar wat is het belang van wat er verwekt is?
Om dat belang onder ogen te kunnen zien ontkom je er niet aan realiteitszin voorop te stellen, en dat stopt niet bij het (voormalige) (al dan niet) ‘gelukkige’ gezinnetje.
Ik blijf er dan ook bij dat je niemand individueel ook maar ergens aansprakelijk voor kunt stellen wanneer je collectief ‘democratisch’ de boel zeer bewust ondermijnt in het ‘onderwijs’….het is een zelf-repeterende lopende band jet…als je het helemaal niet meer weet kun je altijd je pik nog achterna rennen…daar heb je toch zeker recht op?
Over het algemeen maakt het niet uit of je het de schaam(what’s in a name?)streek of de hersenen om een mening vraagt dus waarom je druk maakt over eikels onder het afdak is mij een raadsel.
De mens?…een noeste arbeider tot de hormonen het voor het zeggen krijgen.
Verstandelijk opgeleid om (om het even welk) systeem van dienst te zijn.
Zoals ik al melde; debat onmogelijk en totaal misplaatste emoties en ‘eigen’-beeld, -waarde, -meerwaarde geventileerd op selectieve ‘derden’.
7.000.000.000 and counting, als je je druk moet gaan maken wie z’n plasser waar naartoe achterna reist kom je nog eens ergens jet.
Google voor de dikke pret ‘stiefmoeder’ eens….
Afstand doen van je koters is het simpelste en beste in deze.
Ik blijf het allemaal maar problematisch vinden.
Stel je gaat scheiden, je treft zelf een leuke man weer, een blijvertje dit keer.
Dan krijg je samen nog een kind, dat is voor het eerste kindje weer een half iets.
Dan huwt pa met een andere mevrouw, krijgt ook een half iets, maar mevrouw heeft ook nog 2 kids uit een andere relatie. Dus heeft het kind 2 halven en 2 stiefs. Maar meneer gaat weer scheiden en treft nummer drie, en dan krijgt het eerste kindje weer een half , dat is dus 3 maal half. En mevrouw heeft 3 kinderen, dat is 3 maal stief kinderen.
Het kind is volwassen geworden als enigs kind, met 3 halfbroerzus, en 5 stiefbroerzus.
Ik volg het niet eens meer soms, hoe moet een klein kind dit allemaal nog volgen dan???
Maar maak het nou nog eens echt leuk: stel dat er een kind bij is van een sperma donor, die een draagmoeder zwanger gemaakt heeft?
Denk eens aan vaderdag of moederdag…
Wel leuk voor het kind,,heleboel vaders en moeders op de verjaardag en met sinterklaas.
Ach jet, ooit er was een tijd dat ‘we’ nog helemaal geen naampjes hadden voor ‘dit’ soort’ nageslacht, sterker nog, d’r was geen ander ‘soort’.
He t heeft dus alles te maken met de neiging van ‘de mens’ om alles in hokjes te prakken, dat wordt dan vervolgens weer bij het nageslacht aangeleerd samen met een hele lange lijst aan andere hokjes als werkelijkheid waar je je aan aan dient te passen.
En inderdaad PHMvdK, afstand nemen is vaak het beste,maar beslist niet het simpelste.
Afstand doen is vrijwel onmogelijk, tenzij je geheugen daadwerkelijk op commando uit kunt schakelen.
Het probleempje dat zich dan weer voordoet is dat hare majesteit wel van je verwacht dat te doen tenzij je je financieel wenst op te offeren voor nageslacht dat totaal van je vervreemd raakt door de jaren heen.
Als je dan ook nog eens het opgelegde winstbejag niet als MO hanteert en het derhalve ook niet met het onderwezene eens bent loop je een driedubbele whammie zonder ook maar enige inspraak te hebben.
Ondertussen raakt het nageslacht ernstig verward via indoctrinerende en eenzijdige (dis)informatie die na verloop van tijd als enige ‘werkelijkheid’ over blijft.
Op een gegeven moment ben ik gaan studeren op mijn oude dag.Toen ik dat deed was contact met dochter verbroken.
Ik weer nar de rechter (met 2 jaar allimentatie acgterstand)
vrijgesteld van allimentatie, achterstand kwijtgescholden00en nooit meer betaald.
Voor wat onder mijn dak woont betaal ik; eerst kind, dan huisdier, dan de vrouw, dan ik.
Wat naar elders gaat, moet geld halen van elders.
Het interesseert mij geen hol wat de staat of de buren zeggen; ik volg mijn eigen moraal–en dat is einde verhaal.
Ja banden doorhakken is moeilijk; maar pijnlijker is het je eigen bloed tegen je opgestookt te zien worden en van je te zien vervreemden, wat onvermijdelijk is.
Beter een streep eronder, allimentatie ontduiken( waarom zou ik voor een vrouw moeten betalen nasat ik er een poos voor betaald heb?Zijn zielige wezens? Laat maar gaan werken.
En voor het kind–is mijn kind niet meerl heb er niks over te vertellen, ga geld halen daar waar het woont
Nog een reden: als je als man een vrouw tegenkomt en je hebt niet voldoendoende geld kan je een leuke verhouding vergeten.
Nog een situatie: je komt een vrouw tegen die kinderen heeft.
Wegwezen, trap er niet in, je bent altijd nr 3; kinderen gaan voor, zij gaat voor.
Je bent nooit meer dan een kostwinner
Nog eentje.Jij hebt voogdij over een kind
Dan wordt je gemeden als de pest door vrouwen.Ze zeggen allemaal dat het niks uitmaakt, maar het os een beslissende factor voor een “nee”
Als een leeuwin met jongen een nieuwe leeuw tegenkomt, is het eerste wat die leeuw doet de jongen afmaken.
Als je als man een paar jaar met een vrouw geslapen hebt, moet je jaren en jaren betalen.
Huwelijk is een soort van prostitutie met weinig keuzes.
Er zijn mensen die werken niet langer dan 6 week bij een werkgever, of alleen zwart of alleen over de grens om allimentatie te ontduiken.
Ik begrijp ze, en zo mogelijk help ik ze.
In mijn scheidingsbemiddelingspraktijk bleven in 2009 een-derde van de ouderparenbij elkaar,
en heeft de helft de omgang en alimentatie – met compleet eigen ouderschapsplan – zo geregeld dat er sprake is van wezenlijke voortzetting van ouderschap door beiden in volledige samenwerking. Co-ouderschap is formeel gezien best een zware vorm, wel strevenswaardig en daarom in praktische zin het uitgangspunt. En met succes, mits de hele scheiding echt goed begeleid wordt. Stap-voor-stap en complete transparantie, met oplossingen door ook de pijn en vertrouwens breuken te bespreken en te helen.
http://www.resolve.nu/coach