Kopje onder

Er zijn van die artiesten die je al jaren in je hart meedraagt en – laten we maar eerlijk zijn – altijd kunnen rekenen op een lichte voorkeursbehandeling. Marianne Faithfull is zo’n stille liefde. En omdat zij, weerloos meegevoerd op de golven van de roem nogal eens een keer op de rotsen van de werkelijkheid te pletter sloeg, roept zij ook enige beschermende gevoelens op. Zelfs de keiharde muziekindustrie heeft het beste met haar voor. Zo is er producer ‘extraordinair’ Hal Willner, die zich in de loop der jaren heeft ontpopt als een van haar beschermengelen.

In 2009 stonden Keith Richards, Nick Cave, Jarvis Cocker, Rufus Wainwright en Antony Hegarty allemaal in de rij om onder Willners leiding aan Easy Come Easy Go – 18 Songs For Music Lovers te komen werken. Ondanks deze sterrenparade sloeg de vonk naar de luisteraar toch niet helemaal over. Met Horses and High Heels probeert het duo Willner/Faithfull het nog één keer en gaat – de rechtgeaarde Faithfull-fan zal het met pijn in het hart moeten bekennen – een aantal malen kopje onder. De eerste acht tracks balanceert Faithfull nog op de scheidslijn tussen matig en goed, maar wanneer zij op Beethovens Mondscheinsonate geënte arpeggio’s de tekst van Past, Present and Future declameert, verspeelt zij elke vorm van goodwill. Het repertoire op dit album – wringende soulklassiekers, rammelende rockers en matige eigen stukken – past gewoon niet zo goed bij the grand old lady of song. Faithfulls groezelige stem vraagt om songs, zo hoorden wij op het album The Seven Deadly Sins, die zich voortbewegen op de weg van Kurt Weill naar Tom Waits. En wat raar dat die twee namen ook op dit album weer ontbreken.

Ruud Meijer