Rode oortjes

Clemens van der Feen Band, High Places, 4 sterren.

Als je op je debuutalbum een gastsolist als Toots Thielemans mag etaleren, dan heb je mazzel. Hoewel, mazzel: in het geval van bassist Clemens van der Feen is het eerder loon naar werken. Ondanks zijn jeugdige leeftijd heeft hij al een plekje in het kwartet van Thielemans verworven en ook in Nederlandse bands die ertoe doen – Harmen Fraanje Trio, Michael Moore 4tet, Roelofs/Van Ruller/Van der Feen – staat hij achter de bas. Samen met drummer Flin van Hemmen vormt hij al jaren een hechte ritmesectie, en op High Places zijn ook pianist Fraanje en gitarist Van Ruller van de partij. Het gastoptreden van Thielemans in de song Round it Goes is niet zo maar een verkooplokkertje: de mondharmonicaspeler is de levende link tussen Van der Feen en een van zijn grote voorbeelden: het in 1987 doodgeslagen baswonder Jaco Pastorius. Voor Pastorius, die Thielemans ‘pops’ noemde, was de Belg een vaderfiguur die hem door en door kende. En door Round it Goes op te dragen aan Joni Mitchell, met wie Pastorius een aantal albums opnam, sloeg hij twee vliegen in één klap. Maar High Places is meer dan een tribute-album. Dit is, ondanks de onvermijdelijke invloeden, een band met een eigen smoel, geleid door een muzikant die als componist en instrumentalist een verhaal te vertellen heeft waar je met rode oortjes naar wilt luisteren.

Ruud Meijer