De macht van de roze burgemeesters

Peter Rehwinkel, burgemeester van Groningen: “Het begon als een etentje in de Pianeta Terra in 2005. Ik had in de gaten dat de burgemeesters in Nederland die openlijk homo waren elkaar niet kenden. Omdat ik als Tweede Kamerlid overal kwam, kende ik ze wel, en ik dacht: laten we elkaar eens ontmoeten.

“Geert Dales moest die avond eerder weg omdat hij bij Barend & Van Dorp aan tafel zat. Daar liet hij vallen dat hij net van het Genootschap van Homoseksuele Burgemeesters kwam. Die hele term was niet gebruikt, maar dat haalde wel het ANP. Toen had ineens heel Nederland er een mening over.

“Sindsdien komen we af en toe bij elkaar. De laatste keer was een half jaar geleden, als een soort van aftrap voor het Roze Jaar in Groningen. Het is niet dat wij als homo’s anders besturen en daarover moeten praten. Het is meer voor de gezelligheid en om ervaringen uit te wisselen. Over benoemingen bijvoorbeeld. Zeg je wel of niet bij je sollicitatie dat je homoseksueel bent? Toen ik in Naarden in de race was als burgemeester, werd er wel naar ge├»nformeerd. Het was misschien goed om het er nog eens over te hebben, zeiden ze. Wat vervolgens nooit is gebeurd, omdat het helemaal niet speelde.

“Een andere burgemeester vertelde dat hij zich bij Joan Leemhuis-Stout ging voorstellen, de toenmalig commissaris van de koningin in Zuid-Holland.

Hij had toen gezegd dat hij met een man samenleefde. ‘Leuk. Ik ook,’ was de reactie van Leemhuis-Stout. In Nederland is het ook zo vanzelfsprekend. De commissaris overhandigde bij mijn benoeming in Groningen de bloemen gewoon aan mijn man.

“Laatst was ik in Tallinn voor een burgemeestersbezoek, en daar is het toch wel anders. Zij hoorden pas kort tevoren dat ik een echtgenoot had. Toen schrokken ze wel even. Ze nodigden van de weeromstuit gauw de enige homo uit die ze kenden.

“Of er meer ‘leden’ moeten komen van ons netwerk? In ieder geval niet minder. En ook lesbische vrouwen zijn welkom. Al moet ik dat nog wel even bespreken met de rest.”

Karen Geurtsen