Virtuoos drama

Het filmjaar is amper drie maanden oud en we hebben al heel wat moois voorbij zien komen. Met Black Swan, The King’s Speech, True Grit, 127 Hours en The Fighter is 2011 in elk geval prima van start gegaan. Aan dat rijtje kan nu nóg een voortreffelijke film worden toegevoegd: Rabbit Hole.

Er valt van alles te prijzen aan dit drama: sterke acteerprestaties, dwingende regie, aangrijpend verhaal, krachtige beelden en een thematiek die geen mens onberoerd zal laten. Rabbit Hole gaat namelijk over een man (Aaron Eckhart) en vrouw (Nicole Kidman) die de dood van hun vierjarige zoontje proberen te verwerken. Géén onderwerp waar je op de vrijdagavond eens lekker voor gaat zitten met een bak popcorn binnen handbereik. En dat is vermoedelijk de reden dat deze prachtfilm toch een beetje in de schaduw van bovengenoemde voorbeelden is blijven hangen. In de Verenigde Staten haalde Rabbit Hole een recette van iets meer dan twee miljoen dollar. Voor een film met Nicole Kidman in de hoofdrol is dat een fooi. De Amerikanen hebben ongelijk. Het publiek dat rimpelloze feelgoodfilms verkiest boven een emotioneel pak rammel, maakt in zekere zin ook een denkfout. Van een goede film over een (zwaar op de maag liggend) onderwerp als rouwverwerking kan immers een louterende werking uitgaan. Zo bezien zou je Rabbit Hole misschien toch óók een feelgoodfilm mogen noemen.

Een belangrijk deel van het verhaal gaat over de verschillende manieren waarop de man en vrouw met hun verlies omgaan. Zij stelt voor om te verhuizen omdat ze in elk vertrek van het huis voortdurend aan haar zoontje wordt herinnerd. Haar man is daar fel op tegen – hij ziet het als een vorm van verraad om die herinneringen achter te laten.

Mooi en pijnlijk is de scène waarin het door Kidman vertolkte personage zich in een supermarkt bemoeit met een moeder met een zeurend kind. Dat resulteert in de geïrriteerde opmerking dat ze ‘kennelijk zélf geen kinderen heeft’. Kidman verliest daarop haar zelfbeheersing en slaat de vrouw in het gezicht alvorens boos weg te benen. Een omstander zegt sussend: “Ze heeft haar kind verloren.” Het verontwaardigde (en ook wel begrijpelijke) antwoord van de geslagen vrouw: “Dat kan me niet schelen.”


Ook mooi (en wrang) is de scène waarin Kidman op de bijeenkomst van een praatgroep van lotgenoten ongemeen fel uithaalt naar een echtpaar dat voortdurend betoogt zo veel troost te putten uit het geloof. “Als die almachtige God zo nodig een extra engel nodig heeft, waarom máákt hij er dan geen?”

En zo zou ik nog wel een tijdje door kunnen gaan met het beschrijven van rake, harde en confronterende (maar alleszins herkenbare) scènes: trefzekere miniatuurtjes van het menselijk onvermogen.

Aan de scherpte van de dialogen valt hier en daar nog af te lezen dat Rabbit Hole op een toneelstuk (van David Lindsay-Abaire) is gebaseerd, maar het geheel smaakt gelukkig niet op een hinderlijke manier naar toneel. Nicole Kidman speelt een van de beste rollen van haar hele carrière in deze virtuoze, keel dichtschroevende en louterende film.

Rabbit Hole. Regie: John Cameron Mitchell. Vanaf 7 april in de bioscoop.

Erik Spaans