Vrouwendictatuur

‘In al die jaren heb ik het mannendom zien veranderen. Ik heb met ze te doen. Ze lijden bijna allemaal onder de dictatuur van hun vrouw.” Dat zegt Sonia (59), tot voor kort de oudste prostituee van Brussel. Na bijna vier decennia raamwerk en het in haar armen nemen van – naar eigen telling – 32.500 mannen acht ik haar betrouwbaarder dan menig enqutebureau.

De verschuivende machtsverhoudingen zouden er ook voor zorgen dat er een toegenomen vraag is naar sadomasochistische handelingen. Niet dat haar klanten haar wilden onderdrukken. Nee, ook in de peeskamer willen mijn soortgenoten het onderspit delven.

Is dit de morgen van het matriarchaat? Is het feministische Atlantis drooggelegd? Ik twijfel. Laten we een archeoloog van de toekomst spelen die aan de hand van een paar potscherven een samenleving probeert te reconstrueren. Uit de gigantische hopen knoflookpersen en schuimspanen zal ze afleiden dat volwassenen steeds vaker eenpersoonspotjes koken. Het groeiende aantal singles in Nederland nadert namelijk de drie miljoen – een historisch unicum.

Dankzij het doorploegen van bergen onafbreekbaar plastic weet ze dat in de 21ste eeuw legioenen volwassen mannen tijd hadden om jaren door te brengen met computergames. Met verder graven stuit ze op halfvergane harde schijven en papperig Kleenex-residu. Vermoedelijk volgt dan de conclusie dat jongens hun adolescentie tot het veertigste levensjaar konden rekken. Waarmee ze de opkomst weet te duiden van de eenkind- en eenoudergezinnen, evenals de bevallingen op hoge leeftijd.

Na veel geschraap zal ze wat glanzende schijfjes kunnen afspelen. Ze zal beelden zien van dolende dertigers die vluchten in hun huwelijkskleren, onafhankelijke vrouwen die huilen boven een pak koekjes en melancholische mannen die instorten in een schemerig trappenhuis.

Haar verhandeling over deze vondsten zal ze niet De eeuw van Eva noemen, maar De era van eenzaamheid. Ik geef haar gelijk. Want hoeveel sterke vrouwen en prettige postpubers ik ook ontmoet, het verlangen naar de Ander onderdrukt beide geslachten.


Beste lezers, ik ben van de achterbankgeneratie. We zijn nu oud genoeg om achter het stuur te gaan zitten. Maar ‘hij’ komt maar met moeite van de oprit af. En ‘zij’ heeft allang haar eigen auto. Over het moeizame genavigeer naar elkaar in een tijd waarin het carpoolen steeds zeldzamer wordt, zullen in deze kolommen forensverslagjes, getuigenissen van wagenziektes en toeristische tips verschijnen.

Hopelijk krijgen u, Jojanneke en ik er zin van om weer ongelukken te begaan. Om vervolgens de kloten te hebben geen vluchtmisdrijf te plegen.

Thomas Blondeau