De wodkavrouw

‘Wij Russische vrouwen blijven een droom en een verlokking, een feilloze beweegreden voor overzeese ondernemers om te investeren, een onschatbaar exportproduct en een belangrijke toeristische attractie.”

Deze zinnen komen niet uit het bedrijfsplan van bride.ru of russianwomen.nl. Nee, hier spreekt Svetlana Kolchik (33), adjunct-hoofdredacteur van de Russische Marie Claire. Haar wekelijkse column op de site van persbureau RIA Novosti behandelt de gebruikelijke o-jee-waarom-belt-hij- niet-terug-problematiek. Maar in het voormalige Oostblok wordt de baltsdans net iets rauwer uitgevoerd.

Ik heb zes jaar met een Russin gehad, en Kolchik heeft gelijk. De mannen aan wie ik dit relationele feitje voor het eerst vertel, weten niet wat Galina’s opleiding is of hoe haar jukbeenderen staan – beide hoog overigens. Opgetrokken wenkbrauwen, bewonderend fluiten en schouderklopjes als ik alleen al de nationaliteit vermeld.

Hun gedrag doet me denken aan de rooie polderkoppen van vijftig die ik weleens zag in de keuken van Gala’s moeder. Zij tolkte voor de politie, en als het echt niet anders kon ook voor mannen die meisjes lieten overvliegen uit Dnjepropetrovsk of Archangelsk. Het tolken was maar een dekmantel voor het troosten van twintigers en het geven van tips aan de oudere garde: “Over een grote week kun je terugvliegen.” “Ja, hij werkt bij Shell, maar als wat? Je hebt toch zijn auto gezien?” “Als hij aan je zit, kun je me meteen bellen.”

Het cliché van de langgerekte, wodkaslempende seksslavin die zelden de keuken verlaat en begint te kirren van een modaal inkomen, verschafte Galinka’s moeder werk, eenzame mannen een fata morgana en horden vrouwen een kansje op een iets aangenamer leven.

Ik heb zes jaar met een Russin gehad en Kolchik vertelt onzin. Zeker, de vrouwen in Moskou kleden zich glamoureuzer en een omhelzing tussen de metrostations Dostojevskaja en Oelitsa Dybenko voelt net iets passioneler dan tussen Amsterdam Centraal en Weesperplein. En wie verlangt naar een traditionele rolverdeling in het huishouden, zal dat bij een internetbruid ook vinden. Voor even.


Want de helft van de meisjes in de keuken van Galushka’s moeder keerde terug. De anderen vroegen na drie jaar meestal een scheiding aan. Vaak verdienden ze tegen die tijd meer dan hun man. De dames van middelbare leeftijd gingen vreemd bij het leven – een overblijfsel van de communistische devaluering van het huwelijk. Mijn ex heeft nooit mijn ondergoed gewassen. De decolletés verschenen alleen bij Kerst en een avondje opera. Ik heb haar doodgraag gezien. We praten niet meer met elkaar. Dat ze een hoger salaris heeft dan ik, daar kan geen twijfel over bestaan. >

Thomas Blondeau